กลับมา จนกระทั่งผู้นำจวนของเราและยังมีเจ้าหอแห่งหอวังอัสนี รวมทั้งผู้แข็งแกร่งบางส่วนได้เข้าไปด้วยกัน แต่ในที่สุดก็หนีออกมาได้และเหลือเพียงไม่กี่คน เจ้าหอของเรานั้น ได้ขโมยภูเขาลูกหนึ่งออกมาจากภายในนั้น และภายในภูเขามีซากศพยักษ์อยู่”
“หมายความว่าภูเขานี้และซากศพนั่นมาจากพระราชวังสินธุเหมันต์นั่นหรือ?”
“ใช่!” อวิ๋นซวนซวนขานรับ
เขาเข้าใจแล้วก็เอ่ยว่า “ได้ พวกเจ้าเข้าไปเถิด”
อวิ๋นซวนซวนรู้ถึงความแข็งแกร่งของลู่เฉิน แต่นางยังคงเอ่ยเตือนขึ้นมาเป็นพิเศษ “อย่างไรก็ต้องระวังให้ดี!”
ชายหนุ่มพยักหน้ารับ แต่ไม่ได้พูดใด ๆ ต่อ อวิ๋นซวนซวนและฟาเทียนจึงทำได้เพียงเข้าไปยัง ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’
ลู่เฉินมองไปรอบ ๆ พลางพึมพำว่า “ไม่แปลกที่ภูเขาลูกนี้มีความแตกต่างกับภูเขามหาทวีปจิ่วโหยวเล็กน้อย”
เห็นเพียงชายหนุ่มเพิ่มพลังปราณเข้าไปภายในภูเขา ภูเขาลูกนั้นดูดซึมซับพลังปราณเข้าไปทันที จากนั้นก็คายไอซากศพออกมา ดูคล้ายกับไข่มุกอัสนีวิญญาณที่เปลี่ยนพลังปราณให้กลายเป็นสายฟ้าได้
สิ่งนี้จึงทำให้ลู่เฉินยิ่งสงสัยเกี่ยวกับภูเขาลูกนี้ เหตุใดจึงปรากฏยังพระราชวังสินธุเหมันต์ และพระราชวังนี้ ผู้ใดเป็นผู้สร้างขึ้นมา ซ้ำยังมีซากศพยักษ์นี้ เหตุใดจึงอยู่ที่นี่ได้?
“เจ้าไม่ตายอย่างนั้นหรือ?” จู่ ๆ ก็มีเสียงขัดจังหวะลู่เฉินดังขึ้นมา
จากนั้นเงาคนผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้น เงานี้คือผู้นำจวนนั่นเอง ทว่าบนร่างของเขานั้นมีแสงสีดำแผ่ซ่านอ
