บทที่ 526 สิบปีศาจร้ายเป่ยเสวี่ย มีการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วในการต่อสู้!
อวิ๋นซวนซวนมีท่าทางจริงจังขึ้นมา “หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เขาแย่แน่!”
ฟาเทียนยังคงเลือกที่จะเชื่อลู่เฉิน จึงพูดขึ้นมาว่า “ดูนั่น ผู้อาวุโสยังสงบเช่นนั้น หมายความว่าเขาต้องมีวิธีจัดการแน่!”
“วิธี?” อวิ๋นซวนซวนรู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้
ฉีฉีพูดขึ้นมาด้วยความโมโห “ถ้าเช่นนั้น ออกไปสู้กับพวกเขาเถิด!”
เมื่อเห็นฉีฉีน้อยต้องการกลายร่าง ลู่เฉินจึงหันไปพูดกับนาง “ไม่ต้องเข้ามาใกล้ ข้าจัดการเองได้”
ฉีฉีได้ยินลู่เฉินพูดเช่นนั้นก็รู้สึกดีขึ้นมาไม่น้อย
ในขณะที่ผู้นำจวนซึ่งอยู่บนภูเขาที่ไกลออกไปนั้นเอ่ยเยาะเย้ยว่า “เจ้าหนุ่ม เจ้าจะรับมือเองหรือ?”
ลู่เฉินไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงยื่นมือออกมา และยื่นมือเข้าไปสัมผัสไอซากศพและของเหลวสีดำเหล่านั้นด้วยตัวเอง
เห็นเพียงไอซากศพเหล่านั้นค่อย ๆ ไหลเข้าสู่ร่างกายลู่เฉิน และเมื่อของเหลวสีดำนั้นสัมผัสโดนตัวเขาก็ยังไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย
ในตอนแรกนั้น ทุกคนต่างคิดว่าลู่เฉินเพียงแค่แสดงออกมาเท่านั้น แต่เมื่อไอซากศพเหล่านั้นไหลเข้าสู่ร่างกายลู่เฉินไปได้ครู่หนึ่ง ชายหนุ่มก็ยังคงเป็นปกติ ไม่ได้รับความเจ็บปวดใด ๆ ซ้ำยังแย้มยิ้มพลางมองผู้นำจวนที่อยู่ไกลออกไป “เห็นชัดแล้วหรือยัง?”
เมื่อผู้นำจวนเห็นว่าลู่เฉินยังคงขยับกายได้ก็พลันสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?”
คนของจวนเหมันต์อุดรแต่ละคนเบิกตากว้างรา
