วกับเห็นผี
อวิ๋นซวนซวนรู้สึกงุนงนกับสิ่งที่เกิดขึ้น “น่ากลัวยิ่งนัก!”
ในตอนนั้นเอง ลู่เฉินเป็นฝ่ายลงมือบ้าง
อสนีบาตสายหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว มันพันรัดยายเฒ่าพิษทมิฬที่ลอยอยู่บนอากาศไว้ ศพของยายเฒ่าจึงส่งเสียงขู่ออกมาทันที ลู่เฉินเห็นเช่นนั้นก็ลากเข้ามาและคว้าจับแขนนางไว้
เพียงไม่นาน ทุกคนก็เห็นว่าร่างของยายเฒ่าแห้งเหี่ยวจนกลายเป็นฝุ่นผง
เห็นเพียงลู่เฉินตบมือพลางเอ่ยว่า “นอกจากน่าเกลียดแล้วก็ดูไม่มีอะไรเป็นพิเศษนี่”
พูดจบ เขาก็นั่งยอง ๆ ลงไปที่พื้น และใช้หิมะถูกฝ่ามือราวกับกำลังล้างมืออยู่
สมาชิกจวนเหมันต์อุดรตกตะลึงกับท่าทางที่ดูนิ่งเฉยของลู่เฉิน แล้วฟาเทียนก็ยิ้มพลางพูดขึ้นว่า “ผู้อาวุโสช่างเก่งกาจยิ่งนัก”
ฉีฉีน้อยกะพริบตาปริบ ๆ “เหตุใดจึงสามารถทำได้?”
อวิ๋นซวนซวนไม่รู้ว่าควรจะพูดเช่นไร ขณะที่บนยอดเขาหิมะนั้น ผู้นำจวนแทบจะระเบิดอารมณ์โกรธแค้นออกมาเดี๋ยวนั้น และยังมีหยวนเส่าชิงที่ค่อยพูดสุมไฟอยู่ตลอด “ผู้นำจวนหลิว เคล็ดวิชาเลี้ยงศพของท่านนั้น คงไม่ได้เลี้ยงสิ่งไร้ประโยชน์พวกนี้ไว้ใช่หรือไม่?”
“จะใช่สิ่งไร้ประโยชน์หรือไม่นั้น อีกไม่นานก็รู้แล้ว” เมื่อผู้นำจวนพูดจบก็ขยับมือทั้งสองข้าง โลงศพน้ำแข็งที่อยู่ตรงนั้นทั้งหมดจึงเปิดออกทันที
ลู่เฉินฉีกยิ้มกว้าง “มาพร้อมกันหรือ?”
“อีกไม่นานเจ้าก็จะได้รู้ถึงความน่ากลัวแล้ว!” เมื่อเห็นท่าทางอวดดีของลู่เฉิน ผู้นำจวนก็พูดขึ้นมาด้วยความโกรธเคือ
