งมาก ทั้งยังสั่งให้คนมารินชาให้ และเอ่ยถามขึ้นว่า “ผู้นำหยวน เหตุใดท่านจึงมาที่นี่ด้วยตนเองกัน?”
“ผู้นำจวนหลิว พวกเราไม่ต้องสุภาพต่อกันนักก็ได้” หยวนเส่าชิงอดทนต่อไปไม่ไหวกับบรรยกาศเช่นนี้ จนต้องทำลายมัน
“เช่นนั้นย่อมได้ ผู้นำหยวนมาที่นี่ มีเรื่องอันใดหรือ?” ผู้นำจวนเปิดประเด็น
“ท่านส่งคนไปบอกว่า เพียงแค่จับเจ้าหนุ่มลู่เฉินนั่นได้ ก็จะบอกที่อยู่ของอสูรปีศาจกับข้า?” หยวนเส่าชิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ใช่ แต่พวกท่านก็ไม่สามารถจับได้” ผู้นำจวนตอบกลับไปตรง ๆ
หยวนเส่าชิงจึงตอบกลับไปว่า “นั่นเป็นเพราะว่า ตอนนี้พวกเรายังนำคนไม่มากพอ ถ้าหากจำเป็น ข้าก็จะเรียกคนจากพันธมิตรกำจัดมารออกมาเพิ่ม”
“โอ้? อย่างนั้นหรือ?” ผู้นำจวนรู้สึกราวกับว่าอีกฝ่ายกำลังเล่นตลกบางอย่าง
หยวนเส่าชิงจึงตอบกลับอย่างไร้ยางอาย “แต่ข้าได้ยินมาว่า ผู้นำจวนหลิวห่างจากขั้นแปลงเซียนอีกเพียงไม่กี่ก้าว ดังนั้นข้าจึงคิดว่าความสามารถของผู้นำจวนหลิวนั้นจะต้องสามารถจัดการเจ้าหนุ่มนั่นได้แน่”
ผู้นำจวนฉีกยิ้มออกมา “หากข้าคิดจะลงมือง่าย ๆ เหตุใดข้าต้องตามพวกท่านมาด้วย?”
หยวนเส่าชิงชะงักไปครู่หนึ่ง “ผู้นำจวน ท่านหมายความว่าอย่างไร?”
“พูดแบบไม่ปิดบัง ช่วงนี้ข้ากำลังฝึกฝนบางอย่างอยู่ จึงไม่สามารถลงมือตามใจชอบได้ มิฉะนั้น ความพยายามทั้งหมดก่อนหน้านี้ก็จะสูญเปล่าได้” ผู้นำจวนอธิบายออกมา
“เช่นนั้น จวนเหมันต์อุดรของพวกท่านจะต้องมีความแข็งแกร
