บทที่ 522 เข้าสู่จวนเหมันต์อุดร ได้พบกับผู้ที่ถูกเรียกว่าพลธนู!
เมื่อหยวนเส่าชิงได้ยินลู่เฉินพูดว่าม่านป้องกันของตนและคนอื่น ๆ นั้นเป็นขยะจึงยิ้มเย็นชาขึ้นมาทันที “ขยะ? เจ้าหนุ่ม เจ้าไม่อวดดีเกินไปอย่างนั้นหรือ?”
ลู่เฉินไม่เสียเวลาถกเถียงกับอีกฝ่าย แต่กลับเริ่มสะสมพลัง
เห็นเพียงกระบี่สยบเก้าทิศกำลังหลอมรวมพลังแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ
คนบางส่วนที่อยู่บริเวณรอบ ๆ สามารถสัมผัสถึงพลังปราณบางอย่างที่พุ่งเข้าสู่ร่างกายลู่เฉิน
อวิ๋นซวนซวนที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็สัมผัสได้เช่นกัน และยังพึมพำอยู่ในใจ ‘ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก’
หยวนเส่าชิงเยาะเย้ยออกมาราวกับไม่รับรู้เรื่องใด “ลำพังเจ้าที่เป็นเพียงขั้นหลอมแก่นแท้ ถึงแม้จะมอบพลังให้อีกกี่ร้อยเท่า เจ้าก็ทำลายม่านป้องกันนี้ไม่ได้”
ลู่เฉินแสยะยิ้ม แต่หยวนเส่าชิงยังคงไม่สนใจลู่เฉิน และยังพูดยั่วยุขึ้นมา “ถ้าหากไม่ใช่เป็นเพราะแมลงน่ารังเกียจเหล่านั้นของเจ้า ข้าคงจะเปิดม่านป้องกันออกมาฆ่าเจ้าเร็วกว่านี้แล้ว!”
และในขณะนั้นเอง ปราณกระบี่จึงถูกบีบอัดรวมกันไว้บนกระบี่ของลู่เฉิน
ปราณกระบี่นี้มีความแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก แต่หยวนเส่าชิงคิดว่าอีกฝ่ายไม่สามารถเปิดมันออกได้ จึงยังมองลู่เฉินด้วยรอยยิ้มหยันต่อไปราวกับกำลังเหยียดหยายามเขาอยู่
ทว่าใครจะคิดว่าเมื่อปราณกระบี่พุ่งออกไปติดต่อกัน ปราณกระบี่แรกโจมตีลงบนม่านป้องกัน ทำลายติดต่อกันไปหลายชั้น
และเมื่อปราณกระบี่ที่สองต
