บทที่ 523 เจี้ยนซิงเฟิงผู้มีความมั่นใจ หายไปอีกแล้ว!
เนื่องจากฟาเทียนและคนอื่น ๆ ไม่สามารถมองเห็นที่มาของศรได้จึงรู้สึกตื่นกลัวเล็กน้อย แต่ลู่เฉินกลับไม่สนใจสิ่งที่เกิดขึ้น เขานำธนูเงามารออกมา
เห็นเพียงศรของลู่เฉินจากหนึ่งดอกแบ่งเป็นสิบดอกและมีความเร็วเป็นอย่างมาก เพียงไม่นานก็ปล่อยกระจายออกไปได้นับพันดอก
ถึงแม้ว่าศรที่ปล่อยออกไปด้วยความเร็วเหล่านี้จะไม่ทรงพลังมากนัก แต่ก็สามารถกำหนดเป้าของศรเหล่านั้นที่พุ่งเข้ามา และทำให้มันกระเด็นออกไปได้ ส่งผลให้ศรเหล่านั้นเปลี่ยนทิศทางหรือกระเด็นออกไป
ดังนั้นอวิ๋นซวนซวนและคนอื่น ๆ จึงไม่เห็นศรที่พุ่งมายังพวกเขา
นี่จึงทำให้ฟาเทียนอดถามขึ้นมาไม่ได้ “ผู้อาวุโส ท่าน…ทำให้ศรเหล่านั้นกระเด็นออกไปหรือ?”
“อืม” ลู่เฉินพูดไปพลางยิงศรต่อไป อวิ๋นซวนซวนที่อยู่อีกด้านหนึ่งจึงตกตะลึง
จนกระทั่งรอบ ๆ ไม่มีเสียงของศรแล้ว ลู่เฉินจึงเก็บธนูเงามารเข้ามา “ตามข้ามา”
ทุกคนจึงรีบตามไปทันที
พลธนูกลุ่มหนึ่งที่อยู่ในมุมมืดนั้น แต่ละคนมีสีหน้าตกตะลึงขึ้นมา และเมื่อฉีเหยียนที่อยู่ไกลออกไปได้เห็นสถานการณ์เป็นเช่นนี้แล้วก็พลันรู้สึกโมโหจนต้องหมุนตัวเดินออกไป
…
ณ ตำหนักของจวนเหมันต์อุดร หยวนเส่าชิงและคนอื่น ๆ ได้มาถึงที่นี่แล้ว จึงได้พบกับผู้นำจวนที่อยู่ตรงหน้า
ผู้นำจวนรู้ถึงความน่าหวาดหวั่นของพันธมิตรกำจัดมาร ดังนั้นเขาจึงค่อนข้างมีความเกรงใจต่อหยวนเส่าชิงและคนอื่น ๆ เป็นอย่า
