บทที่ 520 พันธมิตรกำจัดมาร หยวนเส่าชิง
ทุกคนในเมืองก็เชื่อเช่นกันว่าลู่เฉินต้องจบเห่แล้ว
โดยเฉพาะอย่างยิ่งศิษย์ของจวนเหมันต์อุดรได้มาที่นี่และให้พลังแก่เจี้ยนซิงเฟิงอย่างบ้าคลั่ง ทำให้ร่างกายของเขาปกคลุมไปด้วยเงากระบี่ลำแสงสีขาว อีกทั้งพวกมันยังมีพลังมาก
ทว่าลู่เฉินไม่ได้ตกใจ เขาเพียงมองเจี้ยนซิงเฟิงด้วยรอยยิ้ม “สมบัติวิญญาณของเจ้าทรงพลังมาก เคล็ดวิชากระบี่ศิลาก็ไม่เลวเช่นกัน แต่เจ้ายังห่างไกลจากการโค่นล้มข้านัก”
“เจ้าหนุ่ม ข้าจัดการได้แม้กระทั่งจอมมารหญิง เจ้าคิดว่าข้าจะจัดการเจ้าไม่ได้หรือ?” เจี้ยนซิงเฟิงรู้สึกว่าลู่เฉินบ้าเกินไป
ไม่ใช่แค่เจี้ยนซิงเฟิง แต่ยังมีผู้คนมากมายจากจวนเหมันต์อุดรที่ยังคงล้อเลียนลู่เฉินไม่เลิก
บางคนถึงกับพูดว่า “เจ้าหนุ่ม ยอมจำนนเถิด”
“การเป็นปรปักษ์กับจวนเหมันต์อุดรของเราไม่มีจุดจบที่ดีแน่”
“เจ้าหนุ่ม ถ้าข้าเป็นเจ้า ข้าจะยอมจำนนโดยเร็ว บางทีจวนเหมันต์อุดรของพวกเราอาจจะไว้ชีวิตเจ้าก็ได้”
เมื่อคนเหล่านี้เกลี้ยกล่อมลู่เฉินด้วยวิธีต่าง ๆ ชายหนุ่มก็พลันฉีกยิ้ม ก่อนจะตบไปที่ร่างของฟาเทียน ฟาเทียนพลันเคลื่อนไหวในพริบตา ทว่าเขาก็ดูสับสนเช่นกัน “เมื่อครู่เกิดอันใดขึ้น?”
ทุกคนตกใจมาก
“เขาทำลายเคล็ดวิชากระบี่ศิลาได้อย่างไร?”
“ใครจะไปรู้!”
ทุกคนในที่เกิดเหตุรู้สึกว่าอุกอาจเกินไป
เจี้ยนซิงเฟิงในฐานะเจ้าของเคล็ดวิชากระบี่ศิลารู้สึกแปลก ๆ เมื่อเห็นฉากนี้ “เจ้าหนุ่ม เจ้
