บทที่ 519 สังเวยศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ที่น่ากลัวของจวนเหมันต์อุดร!
เจี้ยนซิงเฟิงมองอวิ๋นซวนซวนอย่างเย็นชา “ดูเหมือนว่าวันนี้ข้าจะต้องประลองกับเจ้าแล้ว!”
บรรดาผู้คนที่สัญจรผ่านไปมาพลันตื่นตกใจจนรีบหลบ ไม่กล้าเข้าใกล้เพราะกลัวโดนลูกหลงไปด้วย
ส่วนคนจากจวนเหมันต์อุดร พวกเขารีบกระจัดกระจายไปในทันที ขณะที่เจี้ยนซิงเฟิงทะยานออกไปนอกประตูเมือง
อวิ๋นซวนซวนคลี่ยิ้ม “ในที่สุด ข้าก็มีโอกาสได้ประลองกับเจ้าแล้ว!”
พูดจบ นางก็รีบออกจากเมืองไป หลังจากนั้นทุกคนก็ได้คนสองคนสู้กันที่นั่น
รอบตัวอวิ๋นซวนซวนรายล้อมไปด้วยหมอกสีขาว ขณะที่เจี้ยนซิงเฟิงถูกแสงสีขาวปกคลุมไว้ ปราณกระบี่สาดประกายวูบวาบ
ปราณกระบี่นั้นทรงพลังมากจนทำให้เกล็ดหิมะปลิวว่อนไปทั่วบริเวณโดยรอบ ก่อนจะพุ่งเข้าปะทะกับหมอกสีขาวของอวิ๋นซวนซวน
หน้าประตูเมืองเกิดเสียงเซ็งแซ่ดังไม่หยุด แม้แต่คนในจวนเหมันต์อุดรที่ล้อมรอบพวกลู่เฉินก็ดูเหมือนจะลืมพวกเขาไป
“ผู้อาวุโส จอมมารหญิงผู้นี้จะสู้ได้หรือไม่?” ฟาเทียนถามอย่างอดไม่ได้
ฉีฉียังมองลู่เฉินอย่างอยากรู้อยากเห็น
จากนั้นชายหนุ่มก็พูดว่า “ตอนนี้ยังไม่มีปัญหา แต่ผู้ชายที่ใช้กระบี่คนนี้มีพรสวรรค์ ไม่ได้อ่อนแอ”
“เขามีรากวิญญาณศักดิ์สิทธิ์หรือ?” ฟาเทียนสงสัย
“อืม รากวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ธาตุแสงระดับห้าดาว”
“ธาตุแสง?” ฟาเทียนตกใจเมื่อได้ยินธาตุที่หายาก
ลู่เฉินกล่าวต่อไปว่า “วิชากระบี่ของธาตุแสงนั้นรวดเร็วกว่าธา
