บทที่ 518 ถูกขวางไว้และล่อยอดฝีมือกระบี่แห่งจวนเหมันต์อุดรออกมา
สายลับรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ากลัวที่จะกล่าวความจริง
ท่าทีเช่นนี้ทำให้ผู้นำจวนโกรธขึ้นมา “มัวแต่ยืดยาดอยู่นั่น รีบพูดมา!”
“ผู้นำจวน ผู้อาวุโสอวิ๋นกำลังพูดคุยและหัวเราะกับพวกเขา อีกฝ่ายดูไม่เหมือนกับว่าถูกจับ มันเหมือนพาพวกเขามาที่นี่มากกว่า” สายลับเอ่ยตะกุกตะกัก
“พูดคุยแล้วหัวเราะด้วย?” ผู้นำจวนพลันมีสีหน้าเคร่งขรึม
ฉีเหยียนไม่ลืมที่จะใส่ร้ายอวิ๋นซวนซวนคนนี้ “ท่านผู้นำ ข้าคิดว่าผู้อาวุโสอวิ๋นคนนี้ไม่ใส่ใจกับคำพูดของท่าน”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” ผู้นำจวนถามอย่างเคร่งขรึม
“ดูนางสิ อยู่กับเรามาหลายปี นางเคยฟังคำพูดของท่านหรือไม่? ทำตามคำสั่งของท่านดี ๆ หรือไม่? ทุกครั้งที่นางแข่งกับคนอื่นก็มักจะปล่อยผู้นั้นไปไม่ใช่หรือ? มาคราวนี้ก็อาจจะไม่ทำตามคำสั่งของท่านก็ได้” ฉีเหยียนอธิบาย
ผู้นำจวนขมวดคิ้ว “ไม่ขนาดนั้นหรอกกระมัง?”
“ข้าว่าครานี้ นางถูกพ่อหนุ่มนั่นซื้อตัวไปแล้ว”
“ซื้อตัว?”
“ใช่!” ฉีเหยียนตอบ
ผู้นำจวนรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย จากนั้นจึงพูดกับสายลับว่า “ส่งคนไปถามผู้อาวุโสอวิ๋น ถามนางว่าเกิดอันใดขึ้น”
“ขอรับ” สายลับขานรับและจำต้องออกไป
ผู้นำจวนรู้สึกกระวนกระวาย และฉีเหยียนพลันกล่าวว่า “ผู้นำจวน พวกเราต้องวางแผนโดยเร็ว”
“หมายความว่าอย่างไร?”
“จะเกิดอันใดขึ้นหากมารหญิงผู้นี้ร่วมมือกับพ่อหนุ่มนั่นแล้วสร้างปัญหาขึ
