บทที่ 517 ห้ามเอ่ยถึงผู้อาวุโส จะถูกตักเตือน
ลู่เฉินหัวเราะเสียงชั่วร้าย “การจะจัดการเจ้าหาใช่เรื่องยาก”
“ข้าไม่กลัวเจ้า!” อวิ๋นซวนซวนเรียกหมอกสีขาวออกมาปกคลุมทั่วร่างของนางในทันที หมายจะสู้กับเขาให้รู้แล้วรู้รอด
ชายหนุ่มมองนางด้วยท่าทีสบาย ๆ “เจ้าอยากสัมผัสมันอีกหรือไม่ ข้าจะเข้าไปในพื้นที่จิตสำนึกของเจ้า?”
เมื่ออวิ๋นซวนซวนได้ยินเช่นนี้ นางก็ยอมแพ้ทันที จากนั้นเก็บหมอกสีขาวไปและบ่นว่า “เจ้าต้องการอันใดกันแน่?”
“ข้าเคยบอกว่าถ้าคนในจวนเหมันต์อุดรยั่วยุข้าอีกครั้ง ข้าจะกวาดล้างจวนเหมันต์อุดร” ลู่เฉินพูดอย่างใจเย็น
หากเป็นก่อนหน้านี้ อวิ๋นซวนซวนคงรู้สึกว่าสิ่งที่ชายผู้นี้พูดนั้นไร้สาระยิ่ง ทว่าตอนนี้นางรู้ว่าเขาทำได้ แต่ถึงกระนั้นนางก็ยังคงพูดว่า “วันนี้ข้ามาประลองกับพวกเจ้า แต่ไม่ได้มาในนามจวนเหมันต์อุดร”
“ประลอง?” ลู่เฉินมองไปที่หญิงคนนั้นด้วยรอยยิ้ม
อวิ๋นซวนซวนยืนยันคำกล่าวว่า “ตั้งแต่ต้นจนจบ ข้าทำเพื่อการประลองเท่านั้น อีกอย่าง ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเจ้า!”
ลู่เฉินย่อมรู้ ไม่เช่นนั้นเขาคงจัดการนางไปนานแล้ว แต่เขายังคงจงใจขู่ให้นางกลัว “ถ้าอย่างนั้นบอกความสัมพันธ์ของเจ้ากับจวนเหมันต์อุดรมา”
“แค่การร่วมมือธรรมดา ๆ”
“ร่วมมือ?”
“พวกเขาให้ที่ฝึกกับข้า และหากพวกเขาเจอคนที่จัดการยาก ๆ พวกเขาจะให้ข้าไปประลองกับอีกฝ่าย แต่ข้าไม่เคยทำร้ายใคร” อวิ๋นซวนซวนตอบ
ทว่าฉีฉีน้อยกลับเอ่ยปากพูดว่า “เจ
