ไม่ง่ายที่จะตามหาอีกฝ่าย แต่ตอนนี้ ข่าวนี้ทำให้ลู่เฉินประหลาดใจขึ้นมาในทันที
ทว่าอวิ๋นซวนซวนที่อยู่ด้านข้างดูสับสน “หัวหน้าค่ายอันใด? จวนเหมันต์อุดรอันใด?”
แต่ลู่เฉินกลับพูดกับหลัวปิงว่า “จวนเหมันต์อุดรอยู่ที่ไหน?”
“สระน้ำแข็งในจวนเหมันต์อุดร” หลัวปิงตอบ
“เขาหน้าตาเป็นอย่างไร เจ้ารู้หรือไม่?”
“หัวหน้าค่ายของเรามีหลายใบหน้า ดังนั้นข้าจึงไม่รู้ว่าใบหน้าที่แท้จริงของเขาเป็นอย่างไร ข้ารู้เพียงว่าทุกครั้งที่เขามาหาข้า เขาจะนำแผ่นป้ายของหัวหน้าค่ายมาด้วย รวมทั้งกลิ่นอายที่ไม่เปลี่ยนแปลงของเขา” หลัวปิงอธิบาย
หลังจากที่ลู่เฉินเข้าใจแล้ว เขาก็พูดว่า “ถ้าอย่างนั้น หัวหน้าค่ายมอบหมายงานให้เจ้าจับตามองนางด้วยหรือไม่?”
“ใช่!”
“รายละเอียดภารกิจคืออันใด?”
หลัวปิงมองไปที่อวิ๋นซวนซวนก่อนจะพูดว่า “หัวหน้าค่ายขอให้พวกเรานำรากศักดิ์สิทธิ์ออกจากหลังของนาง”
“นางมีสองราก แต่เหตุใดเจ้าจะเอาแค่รากเดียว?” ชายหนุ่มถามอย่างสงสัย
เมื่อได้ยินเช่นนี้ อวิ๋นซวนซวนก็ยิ่งประหลาดใจมากขึ้น “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้ามีสองราก?”
“คนฉลาดสามารถบอกได้เพียงแค่มอง” ลู่เฉินพูดอย่างสบาย ๆ
อวิ๋นซวนซวนรู้สึกแปลกเกินไป ในขณะที่หลัวปิงตอบว่า “ข้าก็ไม่รู้ ถึงอย่างไรเสียหัวหน้าค่ายก็ให้แต่ภารกิจแบบนี้กับข้า!”
“ไม่เป็นไร เจ้ากลับไปที่จวนเหมันต์อุดรก่อน และถ้าหัวหน้าค่ายมาหาเจ้าอีกครั้ง เจ้าก็ทำเหมือนไม่มีอันใดเกิดขึ้น”
หลัวปิงตกตะลึงอยู
