ียงหลง “เจ้าทำมันตอนไหน?”
“เพิ่งวางไป!” ลู่เฉินตอบ
เมื่อได้ยินเช่นนี้ อวิ๋นซวนซวนพลันแสดงท่าทีแปลกประหลาด “เพิ่งวางไป?”
“มีปัญหาอันใดหรือ?” ลู่เฉินมองไปที่อวิ๋นซวนซวนด้วยรอยยิ้ม
อวิ๋นซวนซวนรู้สึกตกใจ “เหตุใดเจ้าจึงมีความสามารถมากขนาดนี้?”
“ยอมจำนนเถิด” คำพูดของเขาทำให้อวิ๋นซวนซวนกลับมามีสติอีกครั้ง
เห็นเพียงอวิ๋นซวนซวนจ้องมองที่ลู่เฉินและพูดว่า “ยอมจำนน? เป็นไปไม่ได้!”
พูดจบ อวิ๋นซวนซวนก็หายไปทันที ราวกับว่านางหายไปจากกลางอากาศ
ฟาเทียนและฉีฉีน้อยตกใจมาก
ในขณะที่ลู่เฉินยังคงยิ้มสบาย ๆ “เจ้าคิดว่าเจ้าเร้นกายแล้วข้าจะหาเจ้าไม่พบหรือ?”
ยามนี้ อวิ๋นซวนซวนอ้อมมาอยู่ข้างหลังลู่เฉินแล้ว “ขอแค่ข้าเอาชนะเจ้าได้ เสียงกู่เฉินและภูตของเจ้าก็จะไม่ส่งผลกระทบต่อข้า”
จากนั้นนางก็รวมสมาธิไว้ที่ฝ่ามือ คิดจะแช่แข็งเขาไว้ตรงนี้
แต่สิ่งที่อวิ๋นซวนซวนไม่คาดคิดก็คือเมื่อฝ่ามือนั้นโจมตี ‘กำแพงพันชั้น’ มันกลับแตกออกเพียงเจ็ดร้อยชั้นเท่านั้น
“นี่…” ดวงตาของอวิ๋นซวนซวนเบิกกว้าง รู้สึกว่ามันเหลือเชื่อเกินไป
ลู่เฉินถามอวิ๋นซวนซวนว่า “เป็นอย่างไรบ้าง? จบแล้วหรือ?”
อวิ๋นซวนซวนพูดอย่างเคร่งขรึม “ข้าเคยเห็นอัจฉริยะมานับไม่ถ้วน แต่ข้าไม่เคยเห็นใครแปลกเท่าเจ้า”
“แล้วตอนนี้เห็นหรือยัง?”
อวิ๋นซวนซวนหายตัวไปทันทีอีกครั้ง จากนั้นจึงพูดว่า “ตราบใดที่เจ้ายังมองไม่เห็นข้าเช่นนี้ เจ้าก็จะหาข้าไม่พบ”
“ข้าเกรงว่าเจ้าจะประเมินข
