าหนุ่ม เจ้าจะปล่อยให้สัตว์ปีศาจเหล่านั้นขึ้นมาด้วยกัน? หรือเจ้าจะขึ้นมาเอง?”
“จัดการกับเจ้า ไม่จำเป็นต้องใช้สัตว์ปีศาจเหล่านี้” ชายหนุ่มยิ้มด้วยความมั่นใจ
แต่ฉีฉีน้อยที่อยู่อีกด้านหนึ่งกลับอดไม่ได้ “ศิษย์พี่ ข้าลองเอง!”
“เมื่อครู่เจ้าใช้พลังไปมาก ให้ข้าจัดการเองเถิด” ลู่เฉินส่ายศีรษะปฏิเสธพลางตอบกลับ
ฉีฉีน้อยจึงพูดด้วยท่าทางสลดลงเล็กน้อย “เช่นนั้นก็ได้”
ผู้อาวุโสเล่ยยิ้มเย็นชา “เจ้าหนุ่ม ถ้าหากเจ้าให้นางลงมือ ไม่แน่ว่าอาจจะยังพอสู้ได้ แต่ถ้าหากเจ้ามาด้วยตนเองละก็ เช่นนั้นคงจะลำบากเสียแล้ว”
ลู่เฉินไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว แต่กลับยิ้มพลางเอ่ยว่า “มาเถิด ให้ข้าดูเสียหน่อย เคล็ดวิชาโซ่ตรวนอัสนีของเจ้านี้แข็งแกร่งเพียงใดกัน!”
“ดูให้ดีเถิด!” ผู้อาวุโสเล่ยโบกมือเพียงหนึ่งครั้ง ลูกกลมอัสนีเหล่านี้ จึงล้อมรอบกายชายหนุ่มไว้ทันที จากนั้นจึงเกิดเสียง ‘เปรี้ยง’ ดังขึ้นมาไม่หยุดบนร่างกายของเขา ดูแล้วน่าเจ็บปวดเป็นอย่างมาก
ผู้คนที่มองดูอยู่รอบ ๆ ต่างก็คิดว่าเพียงไม่นานลู่เฉินอาจได้รับประจุไฟฟ้ามากเกินไป หรืออาจจะตายได้ในทันที
ใครจะคิดว่าชายหนุ่มไม่เพียงแต่ไม่หยุด แต่ยังค่อย ๆ นำลูกกลมอัสนีหล่านั้นดูดซับจนหมดสิ้น จนกระทั่งลูกกลมอัสนีหายไปทั้งหมดในที่สุด ลู่เฉินจึงฉีกยิ้มพลางมองไปยังผู้อาวุโสเล่ยที่ตกตะลึงอยู่ “ยังมีอีกหรือไม่?”
“ไม่เป็นอันใดอย่างนั้นหรือ?” ใบหน้าบูดเบี้ยวของผู้อาวุโสเล่ยแปรเปลี่ยนเป็น
