ตกตะลึง
ไม่เพียงแต่ผู้อาวุโสเล่ยเท่านั้น ผู้อาวุโสอื่นต่างก็ตกตะลึงเช่นกัน บางคนยังพูดด้วยความสงสัยขึ้นมา “เป็นไปได้อย่างไร?”
ผู้อาวุโสกลุ่มนั้นมองลู่เฉินด้วยความแปลกใจ และภายในใจยังคงเต็มไปด้วยความสงสัย “เจ้าหนุ่ม เจ้าเป็นใครกันแน่?”
ขณะที่ทุกคนกำลังแปลกใจนั้น ชายหนุ่มกลับพูดขึ้นมาอีกครั้ง “ถ้าหากไม่มีวิธีใด เช่นนั้น ข้าจัดการเอง!”
จัดการเอง?
ทุกคนต่างแปลกใจว่าเขาคิดจะทำสิ่งใด แล้วตอนนั้นเอง ชายหนุ่มเดินไปอยู่ด้านหน้าของค่ายกล และร่างทั้งร่างก็ผ่านเข้าไปในค่ายกลอย่างง่ายดายและปลอดภัย
“อันใดกัน?” ผู้อาวุโสเหล่านั้นต่างเบิกตากว้าง
ผู้อาวุโสใหญ่ยิ่งเบิกตากว้าง “เจ้าเข้ามาได้อย่างไร?”
ลู่เฉินไม่ได้อธิบายใด ๆ แต่กลับมองไปยังฟาเทียนและพวก “พวกเจ้าและสัตว์ปีศาจรออยู่ด้านนอก ข้าจะไปนำหญ้ามา”
การไม่สนใจของเขาทำให้ผู้อาวุโสแต่ละคนรู้สึกไม่สบายใจ บางคนรู้สึกโมโห
ผู้อาวุโสเล่ยตะคอกเสียงดัง ร่างทั้งร่างกลายเป็นสายฟ้าฟาดลงบนร่างกายลู่เฉิน
จากนั้นร่างของชายหนุ่มก็เต็มไปด้วยสายฟ้า ซ้ำยังสามารถมองเห็นผู้อาวุโสเล่ยที่กลายเป็นร่างเงาเข้าสู่ร่างกายของลู่เฉินด้วย
ผู้อาวุโสใหญ่และคนอื่น ๆ ต่างรู้ถึงวิชาของผู้อาวุโสเล่ย ดังนั้นจึงเชื่อว่าเขาจะสามารถจัดการชายหนุ่มได้
แต่ฟาเทียนกลับรู้สึกว่าลู่เฉินจะไม่เป็นอันใด ทว่าตู้เทียนซานพูดด้วยความกังวลใจ “เช่นนี้ ต้องแย่แน่ ๆ”
“มีปัญหาหรือ?” ฟาเทียนไม่เข้าใจจึงเอ่
