าขนาดนี้เลยหรือ?”
ตู้เทียนซานยิ้ม “หลวงจีนน้อย หอวังอัสนีของพวกเราไม่ชอบเล่นตุกติก”
“ไม่ชอบหรือ? ถ้าอย่างนั้นเที่จ้าบอกว่าอยากให้นางไปที่ของเจ้า ไม่ใช่การลักพาตัวนางไปหรือ?” ฟาเทียนจ้องมองไปที่ตู้เทียนซานด้วยรอยยิ้มแปลก ๆ
ตู้เทียนซานตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มและพูดว่า “หลวงจีนน้อย ดูเหมือนเจ้าจะมีปัญหากับเราจริง ๆ!”
ฟาเทียนขี้เกียจเกินกว่าจะโต้เถียงกับพวกเขา แต่ลู่เฉินกลับพูดขึ้นว่า “เสนอใช่หรือไม่?”
“ใช่”
“ถ้าอย่างนั้นก็นำหญ้าวิญญาณประเภทน้ำแข็งที่เจ้าพูดถึงมาให้ข้าดูสิ”
ตู้เทียนซานคิดว่าลู่เฉินถูกใจแล้ว ดังนั้นเขาจึงหยิบดอกไม้น้ำแข็งหมื่นปีออกมา
เห็นเพียงดอกไม้น้ำแข็งนี้เปล่งแสงสีฟ้าในค่ำคืนที่มืดมิด เมื่อฉีฉีน้อยเห็นมัน แววตาของนางก็เปล่งประกายขึ้นอย่างเห็นได้ชัดว่านางต้องการสิ่งนี้มาก
ตู้เทียนซานพูดอย่างจงใจว่า “ข้ามีพืชเพียงต้นเดียวที่นี่ แต่หอวังอัสนีของเรามีมากมาย”
ลู่เฉินยิ้มด้วยความพึงพอใจ “มากเท่าใด?”
“ทั้งภูเขา” ตู้เทียนซานตอบ
“ถ้าอย่างนั้นหอวังอัสนีนี้อยู่ไกลจากที่นี่หรือไม่?”
“เดินทางครึ่งวัน”
ลู่เฉินพยักหน้าและพูดว่า “เอาล่ะ เราจะไปกับเจ้า แล้วเจ้าจะต้องให้หญ้าทั้งหมดกับนาง”
ใบหน้าของตู้เทียนซานกระตุก แต่เขามีหน้ากากอยู่ ดังนั้นคนอื่นจึงมองไม่เห็น แต่ยามนี้ต้องหลอกอสูรร้ายศักดิ์สิทธิ์ เขาจึงคลี่ยิ้ม “ได้ ให้นางทั้งหมด!”
“เอาล่ะ นำทางไปเถิด” ลู่เฉินขอให้ตู้เทีย
