“เจ้านี่นะ รู้มากเสียจริง”
ลู่เฉินมองไปที่ซูเฟยด้วยรอยยิ้ม “เจ้ากระต่าย เจ้ากินเม็ดยาโลหิตอสูรเก้ารอบแล้วทำให้มันกลายพันธุ์ใช่หรือไม่”
“แม้แต่สิ่งนี้ เจ้าก็รู้?” ซูเฟยจำใจต้องชื่นชมอีกฝ่าย
“ข้ารู้มากมาย” สิ้นคำนั้น เขาก็มองวานรสีขาวที่ยืนอยู่ข้างหลังอีกฝ่าย
“ไม่ว่าเจ้าจะรู้หรือไม่ แต่ในบรรดาปีศาจอสูรในวันนี้ บางตัวก็ได้กินเม็ดยาโลหิตอสูรเก้ารอบ” ซูเฟยเย้ยหยัน
“แล้วอย่างไร?” คำพูดของลู่เฉินทำให้สีหน้ามีความสุขของซูเฟยหายวับไปอย่างรวดเร็ว
แต่ฉีเหยียนที่อยู่ด้านข้างไม่สามารถรอได้อีกต่อไป เขากล่าวกับซูเฟยว่า “เจ้าพูดเรื่องไร้สาระอันใดกับเขา? ฆ่าเขาซะ!”
ซูเฟยเองก็ไม่อยากรออีกต่อไป “เจ้าหนุ่ม คอยดูเถอะ!”
พูดจบ ซูเฟยก็สั่งให้ปีศาจอสูรเหล่านี้พุ่งเข้าหาลู่เฉินและฟาเทียนราวกับถูกมารเข้าสิง ส่วนผู้คนที่อยู่ใกล้เคียงก็คิดว่าทั้งสองคนจะถูกปีศาจอสูรเหล่านี้กลืนกินทันที
สิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดก็คือทันทีที่พวกเขามาถึงหน้าลู่เฉินและฟาเทียน ปีศาจอสูรเหล่านั้นก็ดูเหมือนจะหายไปทีละตัว และบางตัวก็ดูเหมือนจะเมา เดินโซเซไปมา
“เกิดอันใดขึ้น?” ซูเฟยพลันตกใจ
ฉีเหยียนและคนอื่น ๆ ก็อยากรู้เช่นกัน
ผู้คนที่อยู่ไม่ไกลตกใจ และบางคนยังถามแปลก ๆ ว่า “เป็นไปได้หรือไม่ว่าค่ายกลที่พ่อหนุ่มนั่นวางไว้จะมีผล?”
“ใช่ ต้องเป็นเช่นนั้นแน่!” ทุกคนเริ่มคาดเดา
ส่วนวานรขาวที่อยู่ข้างหลังซูเฟยกล่าวว่า “เพราะเขาจัดค่ายกล”
“ค่ายกลอั
