้งสี่ขา
จากนั้นกระต่ายก็หดตัวลงทีละน้อย และในที่สุดก็กลายเป็นกระต่ายสีขาวตัวเล็ก และลู่เฉินก็คว้ามันแล้วโยนให้ฟาเทียน “เอาไปเล่น!”
ฟาเทียนตกใจทันที เขาโยนกระต่ายออกไปและพูดด้วยความตกใจว่า “ผู้อาวุโส ท่านทำให้ข้าตกใจเกือบตาย!”
“วางใจเถอะ มันถูกฝึกแล้ว” ลู่เฉินคลี่ยิ้ม
“ฝึก?” ฟาเทียนสงสัย
ลู่เฉินยิ้ม “เคล็ดวิชาฝึกอสูร!”
ฟาเทียนรู้สึกสับสน ขณะที่ซูเฟยตะโกนใส่กระต่ายตัวน้อย “กัดมัน!”
แต่กระต่ายกลับยืนอยู่อย่างเงียบ ๆ บนหิมะ โดยไม่สนใจซูเฟย
สิ่งนี้ทำให้ซูเฟยโกรธจนกระทืบเท้า “เจ้า! เจ้ากระต่ายเหม็น!”
ทุกคนที่อยู่ด้านข้างดูเขินอาย ขณะที่ฉีเหยียนกำลังโกรธ “ผู้อาวุโสซู ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
แม้ว่าซูเฟยจะไม่อยากยอมรับ แต่ความจริงก็คือกระต่ายไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของเขาอีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงมองไปที่วานรขาวด้วยความโกรธ “มีวิธีหรือไม่?”
วานรขาวต้องการต่อสู้กับลู่เฉิน แต่นักบุญหญิงอธิบายว่ามันไม่เหมาะที่จะต่อสู้กับเขา ดังนั้นวานรขาวจึงมองไปที่ทุกคน “ถอย!”
“ถอยอีกแล้ว?” ฉีเหยียนอยากจะบ้า
ซูเฟยไม่มีทางเลือกนอกจากพูดว่า “ข้าจะทำอันใดได้อีก?”
ฉีเหยียนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกัดฟัน “ถ้าอย่างนั้นข้าก็ทำได้แค่ใช้ไม้เด็ดของข้า!”
“เจ้ามีวิธีแก้ไขหรือไม่?” ซูเฟยมองไปที่ฉีเหยียนด้วยสายตาแปลกประหลาด และคนของจวนเหมันต์อุดรก็อยากรู้ว่าเขาจะทำอันใดได้บ้าง
