ิษเหินจากเหมันต์อุดรแห่งแดนทักษิณาไม่ใช่หรือ?”
“ใช่แล้ว มันนี่แหละ อสรพิษทมิฬเหิน!”
“ว่ากันว่าอสรพิษทมิฬเหินนี้สามารถกินคน กลืนวิญญาณ และควบคุมคนได้!” บางคนตกใจกลัวจนเสียงแหบแห้ง
คนของจวนเหมันต์อุดรเหล่านั้นก็หวาดกลัวเช่นกัน และดวงตาของฉีเหยียนก็เบิกกว้างยิ่งขึ้น “นี่…”
ซูเฟยไม่สนใจเรื่องนี้ แต่พูดกับราชาอสรพิษกลางอากาศว่า “ข้าเรียกเจ้ามา”
“เกิดอันใดขึ้น?” ราชาอสรพิษถามอย่างไม่พอใจเล็กน้อย
ซูเฟยชี้ไปที่ลู่เฉิน “ทำลายเขาแทนข้า แล้วข้าจะให้สิ่งที่เจ้าต้องการ”
“โอ้ มนุษย์ขั้นหลอมแก่นแท้?” ราชาอสรพิษมองดูแวบหนึ่งและรู้สึกว่าลู่เฉินอ่อนแอเกินไป
“อย่าดูถูกเขา เขาไม่ธรรมดา!” ซูเฟยเตือน
ราชาอสรพิษพูดอย่างเหยียดหยาม “อ่อนแอเพียงนั้น? มีอันใดไม่ธรรมดาหรือ?”
“อีกเดี๋ยวเจ้าก็รู้” ซูเฟยไม่อยากพูดไปมากกว่านี้ ทำได้เพียงเตือนราชาอสรพิษให้ระวัง
ดังนั้นราชาอสรพิษจึงลอยอยู่บนหัวของลู่เฉินและจ้องมองไปที่ลู่เฉิน ในขณะที่ฟาเทียนนั้นตกใจกลัว “ผู้อาวุโส มันมีพลังอันใด?”
“มันก็แค่ปีศาจอสูรศักดิ์สิทธิ์ระดับสี่ดาว!” ลู่เฉินกล่าวอย่างราบเรียบ
“แค่นั้นหรือ?” ผู้คนรอบข้างตกตะลึงกับน้ำเสียงของชายหนุ่ม
ราชาอสรพิษยิ้มอย่างประหลาด “แค่นั้นหรือ? เจ้าตัวน้อย เจ้าเป็นตุ๊กตาขั้นหลอมแก่นแท้ที่บ้าคลั่งที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นมา”
“ถ้าเจ้าไม่อยากตาย เจ้าก็รีบออกไปซะดีกว่า” คำพูดของเขาทำให้ราชาอสรพิษหัวเราะแปลก ๆ
คนของจวนเห
