าเพียงแค่มอบเลือดส่วนหนึ่งให้กับข้า ข้าก็จะสามารถทำให้มันหายเป็นเช่นเดิมได้ ว่าอย่างไรเล่า?”
ฉีเหยียนขมวดคิ้วมุ่นขึ้นมาทันที
สัตว์สวรรค์ที่อยู่อีกด้านหนึ่งพูดด้วยท่าทางโมโหขึ้นมา “เจ้าลังเลอันใดกัน?”
“ท่านสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ มีบางอย่างที่ท่านอาจจะไม่รู้ สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ในครั้งนี้ กองกำลังจวนเหมันต์อุดรของเราต้องจับได้แน่ แต่ถ้าหากเรื่องนี้มีผู้อื่นล่วงรู้หรือจับมันไม่ได้ละก็ เจ้าเมืองต้องถูกตำหนิเป็นแน่” ฉีเหยียนพูดด้วยความรู้สึกกังวลใจ
สัตว์สวรรค์รู้สึกโมโหขึ้นมา “สัตว์ศักดิ์สิทธิ์อื่นก็คือสัตว์ศักดิ์สิทธิ์อื่น แล้วข้ามิใช่หรือ?”
ฉีเหยียนรีบอธิบายออกมาทันที “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”
“เช่นนั้นเจ้าก็จงรับปากเขาเสีย!” เพื่อการฟื้นฟูร่างกายอย่างรวดเร็วของตน ดังนั้นสัตว์สวรรค์จึงไม่สนใจจวนเหมันต์อุดร ฉีเหยียนจึงทำได้เพียงมองไปยังซูเฟย “ท่านแน่ใจหรือไม่ เมื่อถึงเวลานั้น เพียงแค่ต้องการส่วนเลือดส่วนหนึ่งเท่านั้น?”
“ใช่ เพียงแค่ส่วนหนึ่ง และหากมีข้าอยู่ทั้งคน อย่างไรก็ต้องช่วยเจ้าจับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ได้แน่” ซูเฟยพูดด้วยความมั่นใจ
“อย่างนั้นหรือ?”
ซูเฟยฉีกยิ้มออกมา “นายน้อยฉี ท่านอย่าลืมว่าข้าอยู่ในหอรักษาสัตว์ สามารถรักษาสัตว์ได้ ย่อมต้องมีวิธีที่จะควบคุมสัตว์ประเภทนั้นเป็นพิเศษ!”
ฉีเหยียนก็คิดเช่นนั้น จึงจ้องมองไปยังซูเฟยพลันเอ่ยขึ้นมา “เช่นนั้น ท่านเตรียมตัว อีกไม่นานพวกเราจะออกเดินทาง
