กัน!”
ซูเฟยถึงกับดีใจขึ้นมา “ได้!”
หลังจากนั้น ซูเฟยจึงไปเตรียมตัวและออกไปจากที่นี่พร้อมกับฉีเหยียน
…
ลู่เฉินและฟาเทียนออกจากเมืองเทียนเสวี่ยมาแล้ว และภายในระยะเวลาเพียงครึ่งชั่วยามก็มาถึงยังหุบเขาแห่งหนึ่ง
บริเวณรอบ ๆ หุบเขาแห่งนี้มีผู้คนมารวมตัวกันอยู่เป็นจำนวนมาก และดูเหมือนว่าจะมาจากหลาย ๆ ค่าย
เมื่อฟาเทียนเห็นดังนั้นจึงรู้สึกสับสนขึ้นมา “ผู้อาวุโส มันเป็นความลับมิใช่หรือ? เหตุใดจึงมีผู้คนรู้มากมายเช่นนี้?”
“คาดว่าน่าจะมีข่าวรั่วไหลออกไป จากหนึ่งไปสิบ จากสิบไปร้อย ดังนั้นผู้คนที่รู้ก็ย่อมมากขึ้น” ลู่เฉินกล่าว
ฟาเทียนรู้สึกแปลกใจ “เช่นนั้น สัตว์ศักดิ์สิทธิ์นี้จะหนีรอดหรือไม่?”
“ไม่ว่าจะหนีรอดหรือไม่นั้น แต่ครั้งนี้ไม่กลับไปมือเปล่าแน่” ลู่เฉินแสยะยิ้ม
ฟาเทียนรู้สึกสงสัย “ผู้อาวุโส ท่านหมายความว่าอย่างไร?”
“ข้าพบร่องรอยของคนจากสำนักเหมันต์สงัดที่นี่” เมื่อลู่เฉินพูดจบก็มองไปยังสถานที่ที่อยู่ไกลออกไปแห่งหนึ่ง เพราะเขาพบว่าวานรขาวแอบแฝงตัวอยู่ท่ามกลางกลุ่มคน
วานรขาวนี้ ลู่เฉินเคยปะทะด้วยมาก่อน และมีความประทับใจต่อมันเป็นอย่างมาก
ดังนั้นเมื่อเห็นมันในตอนนี้ ลู่เฉินจึงตัดสินได้ว่านักบุญหญิงผู้นั้นก็ต้องการตามหาสัตว์ศักดิ์สิทธิ์นี้เช่นกัน
แต่ฟาเทียนกลับรู้สึกแปลกใจ “ร่องรอยของคนจากสำนักเหมันต์สงัด? ที่ใดกัน?”
“อีกไม่นานเดี๋ยวก็รู้” ลู่เฉินพูดจบจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ และมองหาสถานที่ จากนั
