จะต้องไม่ตาย จากนั้นการป้องกันจะซ้อนทับกันเรื่อย ๆ” ลู่เฉินมองไปยังนักบุญหญิง
นักบุญหญิงตกตะลึงขึ้นมา “เช่นนั้น เมื่อครู่เจ้าตั้งใจให้มันโจมตี?”
“ใช่ ให้มันโจมตี แต่การโจมตีเหล่านั้นของมันนับว่าแข็งแกร่งมากจริง ๆ” ลู่เฉินมองอาการบาดเจ็บภายในร่างกายของราชาหมาป่าเหมันต์สงัด มีหลายจุดที่เพียงอีกเล็กน้อยกระดูกก็จะหักแล้ว
เคราะห์ดีที่เขายังเข้าใจวิชาแพทย์อยู่ไม่น้อย สามารถลดอาการเจ็บปวดของราชาหมาป่าเหมันต์สงัดลงได้ ขณะเดียวกันยังสามารถทำให้ความเจ็บปวดบนร่างกายนี้ ไม่สามารถทำให้ตนรู้สึกได้
ถึงแม้ว่าราชาหมาป่าเหมันต์สงัดจะได้รับบาดเจ็บมากเพียงใด ลู่เฉินก็จะไม่เจ็บปวด และเมื่อเขาใช้เคล็ดวิชานักรบสัตว์ร้ายออกไปนั้น ก็ทำให้การป้องกันของราชาหมาป่าเหมันต์สงัดยิ่งแข็งแกร่งขึ้น ในที่สุดจึงได้หลอมเขตแดนที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าออกมา
แต่นักบุญหญิงไม่รู้ ดังนั้นเมื่อนางได้ยินจึงรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก และยังหันไปพูดกับวานรขาว “ใช้พลังที่แข็งแกร่งที่สุดของเจ้าทำลายเขาซะ!”
มนุษย์วานรขาวสูดลมหายใจเข้า จากนั้นเริ่มขยับมือทั้งสองข้าง จึงมีเกล็ดหิมะมากมายปรากฏออกมาจากรอบกายของวานรขาวนี้
“ทางที่ดีเจ้าควรใช้สิ่งที่แข็งแกร่งที่สุด มิเช่นนั้นอีกไม่นานหากฆ่าข้าไม่ได้ มีแต่จะทำให้กายเนื้อนี้ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น!”
เมื่อวานรขาวได้ยินคำพูดยั่วยุของลู่เฉินจึงเริ่มมีแรงกระตุ้นขึ้นมา พลังยิ่งมีความแข็งแกร่งมากขึ้น
