ู้อาวุโส ท่าน?”
“แน่นอนว่าต้องดูดซับพลังของเจ้า” ราชาหมาป่าเฒ่าพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ดูดซับ?” ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย
“เจ้าอยู่ที่นี่ อย่าขยับ เรื่องอื่นเจ้าไม่จำเป็นต้องยุ่ง” ราชาหมาป่าเฒ่าพูดด้วยน้ำเสียงโมโหเล็กน้อย
ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดจึงทำได้เพียงขึ้นไปนอน และบนร่างของราชาหมาป่าเฒ่าจึงปล่อยแสงสีม่วงออกมา ขณะเดียวกัน แสงสีม่วงนี้ได้กลายเป็นม่านขึ้นมา ปกคลุมราชาหมาป่าเหมันต์สงัดไว้ภายใน
เพียงไม่นาน ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดรู้สึกได้ว่า เลือดภายในร่างกายของตนกำลังไหลออกไป
ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดหวาดกลัวจนกังวลใจขึ้นมา “ข้าไม่อยากตาย!”
“การมีชีวิตของเจ้า ก็เพื่อสังเวยให้ข้า” ราชาหมาป่าเฒ่าพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา และราชาหมาป่าเหมันต์สงัดไม่อยากนั่งนิ่งเช่นนี้ต่อไป จึงลุกขึ้นคิดจะหนีออกไป
แต่เงาสีม่วงนั้นพันรัดมันไว้อย่างแน่นหนา ทำให้มันไม่สามารถออกไปจากม่านนี้ได้
ราชาหมาป่าเฒ่าจึงตะโกนออกมา “อย่าสิ้นเปลืองพลังนักเลย มิเช่นนั้นอีกไม่นาน ข้าจะทำลายวิญญาณของเจ้าซะ”
ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดตื่นตระหนกขึ้นมา จึงหลับตาลงและเริ่มร้องขอความช่วยเหลือจากลู่เฉิน
ลู่เฉินคิดไม่ถึงว่า ราชาหมาป่าเฒ่าคิดจะชุบชีวิตจริง ๆ ทั้งยังคิดที่จะขโมยเลือดและพลังจากราชาหมาป่าเหมันต์สงัด ชายหนุ่มคิดอะไรได้บางอย่างก่อนจะพูดออกมา “เจ้าอย่าขยับ ข้าจะยืมใช้ร่างกายของเจ้า”
“ยืมใช้ร่างกายของข้า?”
“เจ้าได้ทำ
