พลางยิ้มออกมา “เป็นเพียงม่านกักกันสัตว์ร้ายเท่านั้น”
“ม่านกักกันสัตว์ร้ายนี้ มากพอที่จะควบคุมเจ้า!” ราชาหมาป่าเฒ่ายังไม่รู้ว่าราชาหมาป่าเหมันต์สงัดถูกลู่เฉินผนึกกายเข้ามาแล้ว ดังนั้นเขาจึงพูดโดยไม่สนใจราชาหมาป่าเหมันต์สงัดผู้นั้น
“นั่นไม่จำเป็น!”
พูดจบ ลู่เฉินก็วางมือข้างหนึ่งไว้บนม่านกักกันสัตว์ร้าย จากนั้นม่านกักกันสัตว์ร้ายพลันค่อย ๆ อ่อนแอลง
ราชาหมาป่าเฒ่าตกตะลึงขึ้นมาเล็กน้อย “เหตุใดเจ้าถึงทำลายม่านกักกันสัตว์ร้ายนี้ได้?”
“เพียงแค่ม่านเล็ก ๆ เท่านั้น” เขาพูดอย่างไม่สนใจ เพราะม่านชนิดนี้ เพียงแค่ดูดซับพลังผ่าน ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’ ก็สามารถทำลายได้อย่างง่ายดาย
แต่ราชาหมาป่าเฒ่าไม่รู้ ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงโมโหออกมาจากภายในรูปปั้นน้ำแข็ง “หากเจ้าไม่อยากตาย ทางที่ดีคือรีบนอนลงไปซะ มิเช่นนั้นหากวิญญาณของข้าพุ่งออกมา เจ้าจะต้องตายแน่”
“วิญญาณพุ่งออกมา? เช่นนั้นจงรีบซะ ข้าจะรอดู เจ้าตายไปเมื่อหนึ่งแสนปีก่อนแล้ว จะนำวิญญาณมาจากที่ใด” ลู่เฉินมองราชาหมาป่าเฒ่าด้วยรอยยิ้ม
เมื่อราชาหมาป่าเฒ่าได้ยินดังกล่าวจึงรู้สึกโมโหขึ้นมา “ข้าตายไปแล้วเมื่อหนึ่งแสนปีก่อน แต่หนึ่งแสนปีนี้ ข้าก็อยู่รอดมาได้”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ราวกับราชาหมาป่าเฒ่าหวนคิดไปถึงเรื่องน่าเจ็บปวดขึ้นมา
“โอ้? รอดมาได้อย่างไร? เล่าให้ฟังเสียหน่อย และก็เจ้ากลับมายังมหาทวีปจิ่วโหยวได้อย่างไรกัน” ลู่เฉินถามออกไปหลายคำถาม
ราชาหมาป
