เหมันต์สงัดไม่คิดเช่นนั้น ลู่เฉินจึงพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม “เจ้ารังแกรุ่นหลังเช่นนี้ หมายความว่าอย่างไร?”
“เจ้าคนน่าเกลียด ข้าจะสั่งสอนมันอย่างไรก็เป็นเรื่องของข้า เจ้าไม่จำเป็นต้องพูด” เมื่อราชาหมาป่าเฒ่าบันดาลโทสะขึ้นมา จึงเริ่มกลายเป็นเงาหมาป่าสีม่วงขนาดใหญ่ จากนั้นจ้องมองลู่เฉินด้วยแววตาดุร้าย
ลู่เฉินยิ้มออกมา “ดูเหมือนว่า หนึ่งแสนปีมานี้ เจ้าเปลี่ยนไปไม่น้อย”
ราชาหมาป่าเฒ่ายังคิดว่าลู่เฉินเคยได้ยินเรื่องเล่าของตนมา ดังนั้นมันจึงตะคอกขึ้นมา “ในเมื่อเจ้ารู้เรื่องราวของข้าเมื่อหนึ่งแสนปีก่อน เช่นนั้นก็ควรรู้ว่า ในตอนนั้น ข้าคือสัตว์ร้ายอันดับหนึ่งแห่งมหาทวีปจิ่วโหยว!”
“สัตว์ร้ายอันดับหนึ่ง? ผู้ใดมอบฉายานี้ให้เจ้า?” ลู่เฉินยิ้มเย็นชา
“อย่างไรก็ใช่!” ราชาหมาป่าเฒ่าพูดด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง
“เท่าที่ข้าจำได้ เจ้าเคยถูกหมาป่ายมโลกเก้าหางไล่ล่า ใช่หรือไม่?”
เมื่อราชาหมาป่าเฒ่าได้ยินดังนั้น จึงเอ่ยถามด้วยสีหน้าแปลกใจ “เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?”
เมื่อหนึ่งแสนปีก่อน ราชาหมาป่าเฒ่าเคยพัวพันกับหมาป่ายมโลกเก้าหางจริง แต่มันคิดมาตลอดว่าหมาป่ายมโลกเก้าหางคือสัตว์เลี้ยงของจอมมารลู่ ดังนั้นมันจึงแข็งแกร่งเช่นนั้น
เพียงแต่ราชาหมาป่าเฒ่าไม่เข้าใจ เรื่องที่ตนพ่ายแพ้นั้นไม่มีผู้ใดรู้ แต่เจ้าหนุ่มตรงหน้ารู้ได้อย่างไรกัน
