ามทางเดินเล็ก ๆ นี้เท่านั้น แต่บันไดนี้จะดึงดูดสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่วิญญาณอ้างว้างมา ดังนั้นหากเจ้าข้ามไป เกรงว่าเจ้าอาจถูกบันไดดูดไว้” กู่เฮยบอกเหตุผล
ลู่เฉินยิ้มเล็กน้อย “ไปดูก่อน”
กู่เฮยรู้สึกสงสัยอยู่ในใจ และถึงกับพึมพำกับว่า “หรือว่าเขาจะไม่กลัวจริง ๆ?”
ทว่าลู่เฉินไม่สนใจคำแนะนำของกู่เฮย แต่มาถึงปากถ้ำที่อยู่ใต้ยอดเขา
และปากถ้ำนี้ก็ตรงกับบันได และบันไดก็กำลังสูงขึ้นไป ในเวลาเดียวกันบันไดก็เปล่งแสงสีม่วงจาง ๆ
เมื่อกู่เฮยย่อตัวลงและมาที่บันได เขาก็ช้าลงเล็กน้อย “แม้แต่ข้า ที่นี่ก็ยังขยับไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว”
ไม่เพียงแต่กู่เฮยเท่านั้น กุ่ยเจี๋ยยังไม่สามารถบินได้ เขาทำได้แค่พยายามก้าวขึ้นบันไดเหล่านี้อย่างกินแรงเท่านั้น
ส่วนลู่เฉิน เมื่อขาของเขาแตะบันไดก้าวแรก เขาก็รู้สึกถึงพลังอันทรงพลังที่ดึงวิญญาณของเขาไว้
ทว่าจิตวิญญาณของชายหนุ่มนั้นทรงพลังมากจนทำให้แรงดึงเหล่านี้ไม่มีผลต่อเขา ดังนั้นเขาจึงสามารถขึ้นไปได้อย่างง่ายดาย
กู่เฮยที่มองอยู่ด้านหลังพลันตกตะลึงและขยี้ตา “นี่เป็นของปลอมหรือเปล่า?”
กุ่ยเจี๋ยพยายามตามไป ส่วนกู่เฮยก็ขยับโครงกระดูกอย่างรวดเร็ว
หลังจากเดินขึ้นไปได้หนึ่งร้อยก้าว โครงกระดูกสีดำนั้นก็เดินต่อไปไม่ไหว โครงกระดูกทั้งหมดนั่งอยู่ที่นั่น เปล่งแสงสีดำกะพริบ ๆ และพูดว่า “ใต้…ใต้เท้า ข้าขึ้นไปไม่ได้แล้ว!”
แม้ว่าจะเป็นกุ่ยเจี๋ยเองก็กินแรงมากเช่นกัน แต่การป้องกันแปดร้อยชั
