ใจมากจนพึมพำว่า “ถ้าราชันย์กระดูกภูตรู้เข้า ข้าคงทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก!”
“บางทีข้าอาจจะช่วยชีวิตเจ้าได้?” ลู่เฉินหยอกเย้า
“ปกป้องหรือ? เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครล่ะ? อยากปกป้องก็ปกป้องหรือ?” อีกฝ่ายโกรธจัด
“หากไม่เชื่อก็ดึงลงมาสิ!”
พูดจบ เขายังคงปล่อยให้กุ่ยเจี๋ยดูดซับมันต่อไป และหลังจากผ่านไปเป็นเวลาหนึ่งชั่วยาม ค่ายกลนั้นจึงได้หยุดโคจร เพราะรอบด้านไม่มีวิญญาณภูตแล้ว
ในขณะเดียวกันกุ่ยเจี๋ยก็รวบรวมจากห้าร้อยชั้นเป็นแปดร้อยชั้น
ทว่ายิ่งรวบรวมขึ้นเรื่อย ๆ กุ่ยเจี๋ยก็ร้ายกาจมาก เขายังสามารถเอาชนะวิญญาณที่อยู่ในขั้นแปลงเซียนระดับสมบูรณ์พร้อมได้อย่างง่ายดาย
แต่ชายในความมืดกลับ ‘ร้องไห้แทบตาย’ และถึงกับบ่นว่า “เป็นเจ้า เป็นเพราะเจ้า!”
“ยังไม่ออกมาอีกหรือ?” ลู่เฉินมองไปยังความมืดด้วยรอยยิ้ม
อีกฝ่ายไม่ยอมออกมา ดังนั้นชายหนุ่มจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากมองไปที่กุ่ยเจี๋ย “บังคับให้เขาออกมา!”
กุ่ยเจี๋ยพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า แล้วโครงกระดูกสีดำจำนวนนับไม่ถ้วนก็โจมตีกุ่ยเจี๋ย แต่กลับไม่สามารถทำอันใดกุ่ยเจี๋ยได้ จนกระทั่งกุ่ยเจี๋ยคว้าบางสิ่งด้วยมือข้างเดียวแล้วดึงมันไปหาลู่เฉิน
หลังจากนั้นไม่นานเขาก็เห็นโครงกระดูกสีดำขนาดใหญ่
โครงกระดูกสีดำนี้สูงพอ ๆ กับตึก ในขณะเดียวกันก็มีอักขระยันต์แปลก ๆ มากมายบนกระดูกดำ และมันก็เปล่งประกายสีม่วง
เห็นเพียงว่าโครงกระดูกสีดำขนาดใหญ่ดิ้นรน แต่ถูกกุ่ยเจี๋ยลากอยู่จึงไม่ส
