ามารถหนีไปได้
ลู่เฉินมองมันด้วยรอยยิ้ม “มาคุยกันเถิด”
“ไปลงนรกซะ!” โครงกระดูกทนไม่ได้อีกต่อไป ทันใดนั้นก็พ่นเปลวไฟสีดำออกมาจากดวงตาของเขา และเปลวไฟก็ห่อหุ้มลู่เฉินโดยตรง
อีกฝ่ายคิดว่าการจู่โจมเช่นนี้สามารถกำจัดลู่เฉินได้อย่างง่ายดาย สิ่งที่ทำให้โครงกระดูกดำนึกไม่ถึงก็คือเมื่อเปลวไฟสัมผัสกับอีกฝ่าย มันก็ถูกดูดเข้าไปในร่างของเขาและจากนั้นก็สลายไป
“เพลิงภูตดำ เจ้าดูดซับมันได้ด้วยหรือ?” โครงกระดูกนี้ถามขณะเปล่งแสงสีดำออกมา
ลู่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม “เพลิงภูตดำมีพลังการแผดเผาวิญญาณอย่างรุนแรง แต่เจ้าเลือกผิดแล้ว!”
“เลือกผิดแล้ว? หมายความว่าอย่างไร?” โครงกระดูกดำถามด้วยความร้อนใจ
ลู่เฉินรวบรวมคำสาปภูตผีเป็นครั้งแรก และเข้าไปพัวพันกับโครงกระดูกดำอย่างรวดเร็ว เมื่ออีกฝ่ายเห็นโซ่เหล่านี้ก็ตระหนักว่ามันไม่ธรรมดา จึงถามอย่างกระวนกระวายว่า “เจ้าไม่ได้อยู่ในขั้นหลอมแก่นแท้ เจ้าไม่ได้อยู่ในขั้นหลอมแก่นแท้แน่นอน!”
“แล้วเจ้าคิดว่าข้าควรอยู่ในขั้นไหน?”
โครงกระดูกดำพูดแปลก ๆ ว่า “เจ้า เจ้าอยู่ในขั้นที่เหนือกว่าขั้นแปลงเซียนแน่นอน!”
“ขั้นแปลงเซียน? เจ้าประเมินข้าต่ำไป!”
“แล้วพลังปราณของเจ้าอยู่ในขั้นไหนกันแน่?”
“ถ้าเจ้าอยากถามข้า เจ้าก็ควรตอบคำถามของข้าให้ดี หรือไม่ก็รอสักครู่ แต่เจ้าจะไม่โชคดีแบบนี้!”
“ข้า ข้าจะไม่ตอบเจ้า!” โครงกระดูกดำตะคอก
ลู่เฉินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากดึงเขามาข้างหน้า และวางมือบนหน้า
