บทที่ 471 ข้าได้คืบจะเอาศอกแล้ว!
ลู่เฉินมองคนหามโลงศพด้วยรอยยิ้ม “เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้”
คนหามโลงศพพลันร้อนใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาเห็นว่าโลงกระดูกขนาดเล็กถูกวิญญาณตามหลอกหลอนและไม่สามารถสลัดออกไปได้ เขาจึงตะโกนใส่อีกฝ่ายว่า “พ่อหนุ่ม เจ้าต้องการอันใดกันแน่!”
“เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า?”
“ข้าไม่เข้าใจว่าเจ้าหมายถึงสิ่งใด!”
“ใครบอกให้เจ้าขวางอยู่ที่นี่เพื่อจัดการกับข้า!” ลู่เฉินมองไปที่คนหามโลงศพ และอีกฝ่ายก็เริ่มแสร้งทำเป็นบ้า
“ข้าอยู่ที่นี่มาตลอด ผู้ใดจะให้ข้าจัดการกับเจ้า?”
ชายหนุ่มคลี่ยิ้ม “โอ้? เจ้าแน่ใจหรือว่าเจ้าไม่ได้ขวางข้าไว้เพื่อจัดการกับข้า?”
“ข้าจะมีเวลาว่างมากมายขนาดนั้นได้อย่างไร!”
“เหตุใดข้าถึงคิดว่าสิ่งที่เจ้าพูดนั้นไม่น่าเชื่อ!”
คนหามโลงพูดอย่างกระวนกระวายว่า “สิ่งที่ข้าพูดเป็นความจริง จะโกหกเจ้าเพื่ออันใด?”
“โอ้ งั้นหรือ?”
คนหามโลงพูดอย่างกระวนกระวายใจว่า “จริงหรือ?!”
“เดี๋ยวข้าจัดการเจ้าแล้ว เจ้าก็จะเชื่อฟังแล้ว!” ลู่เฉินพูดจบก็เริ่มก้าวไปข้างหน้า แต่คนหามโลงถูกพันธนาการไว้และไม่สามารถหลบหนีได้ ดังนั้นเขาจึงได้แต่ถามแปลก ๆ ว่า “เจ้าจะทำอันใด?”
ลู่เฉินย่อมประทับรอยภูตไว้บนตัวเขา
เมื่อคนหามโลงรู้สึกถึงอันใดบางอย่างที่ถูกประทับลงบนตัวของตนเอง ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง “เจ้าทำอันใดกับข้า?”
“ตราประทับภูต!”
สีหน้าของผู้ถือโลงศพเปลี่ยนไปอย่างมากในทันที “ตราประทับภูต…”
“อันใ
