บทที่ 468 ความดื้อนั้นเพียงแต่จะทำให้ตายเร็วยิ่งขึ้น!
“ให้เขาไปยังถ้ำกระดูกหิมะเสียก่อน เพื่อประสบการณ์ที่ดี!” นักบุญหญิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ผู้อาวุโสกระดูกสงสัย “นักบุญหญิง คิดจะดึงเขาเข้าไปยังถ้ำกระดูกหิมะหรือ?”
“อืม!” นักบุญหญิงขานรับ
ผู้อาวุโสกระดูกคิดแล้วจึงพูดออกมา “แต่เท่าที่ข้ารู้มานั้น เจ้าหนุ่มผู้นี้มีไข่มุกราตรีสมุทร”
“ไข่มุกราตรีสมุทร?”
“ใช่ สามารถมองเห็นได้ว่ารอบ ๆ นี้มีสิ่งกีดขวางใดบ้าง!” ผู้อาวุโสกระดูกอธิบายออกมา
“เจ้าหนุ่มผู้นี้ ช่างโชคดีเสียจริง แม้แต่ของเช่นนี้ก็มี!” นักบุญหญิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“เช่นนั้น ยังจะดึงเขาเข้าไปหรือไม่?”
“ถ้าหากเขามายังสำนักเหมันต์สงัดเพื่อมาหาข้า เช่นนั้นเขาก็ต้องไป” นักบุญหญิงเผยรอยยิ้มประหลาด
“ความหมายของนักบุญหญิงคือ?”
“ข้าจะไปรอเขายังถ้ำกระดูกหิมะ!” เมื่อนักบุญหญิงพูดจบ สายตาของรูปปั้นก็พลันสว่างวาบขึ้นมา จากนั้นวิญญาณภายในนั้นก็หายไป
เมื่อผู้อาวุโสกระดูกเข้าใจแล้วก็เดินออกไปด้านนอกตำหนักเหมันต์เพื่อรอคอย
ลู่เฉินย่อมเห็นแน่นอนว่ามีวิญญาณออกจากตำหนักเหมันต์ไป และเข้าไปยังปากถ้ำที่อยู่ด้านหลังตำหนักเหมันต์
ที่บริเวณปากถ้ำนั้น เมื่อเขาใช้ ‘ไข่มุกราตรีสมุทร’ ตรวจสอบดูแล้วก็พบว่า บริเวณปากถ้ำเต็มไปด้วยโครงกระดูก ขณะเดียวกันยังมีแผ่นป้ายหินตั้งตรงอยู่ สลักไว้ว่า ‘ถ้ำกระดูกหิมะ’
ชายหนุ่มคิดที่จะดูสถานการณ์ภายในถ้ำกระดูกหิมะนี้อย่างล
