บทที่ 467 เมื่อได้รู้ถึงตัวตน จึงหวาดกลัวขึ้นมาทันที
“เจ้าคิดว่าอย่างไรกัน?” ลู่เฉินยิ้มพลางมองราชาหมาป่าเหมันต์สงัด
ราชาเหมันต์สงัดย่อมไม่รู้ เมื่อพิจารณาลู่เฉินอยู่ครู่หนึ่งจึงแสดงสีหน้าสงสัยออกมา “เจ้า เจ้าเหมือนมนุษย์ผู้นั้นมาก!”
“เหมือนก็ถูกต้องแล้ว!” ลู่เฉินเผยรอยยิ้มชั่วร้าย
ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดถามด้วยความสงสัย “เจ้า เจ้าคือจอมมารผู้นั้น?”
“คิดว่าอย่างไร?” ลู่เฉินยิ้มพลางมองราชาหมาป่าเหมันต์สงัด
ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดหวาดกลัวจนแววตาเปลี่ยนไป “ไม่ เป็นไปไม่ได้!”
“เหตุใดจึงเป็นไปไม่ได้?”
“หนึ่งแสนปีก่อน เจ้ากลายเป็นเซียน ออกไปจากมหาทวีปจิ่วโหยวแล้ว!” ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดหวาดกลัวจนคำรามออกมา
ลู่เฉินเผยรอยยิ้มประหลาด “ออกไปแล้วกลับมาไม่ได้หรือ?”
“แต่… แต่เหตุใด ทำไมพลังยุทธ์จึงเหลือเพียงแค่ขั้นหลอมแก่นแท้?”
“เรื่องนี้เกี่ยวกับเรื่องที่ข้าจะเอาชนะเจ้าอย่างนั้นหรือ?” คำพูดของลู่เฉินทำให้ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดยิ่งเชื่อว่าลู่เฉินที่อยู่ตรงหน้านั้นก็คือจอมมารผู้นั้น
ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดกังวลใจขึ้นมา “ปล่อย ปล่อยข้า ข้าไม่รู้ว่าจะเป็นเจ้า!”
ลู่เฉินเผยรอยยิ้มประหลาด “ในปีนั้น ยามที่ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดรุ่นก่อนต่อสู้กับข้า ข้าจำได้ว่า เจ้ามีอายุเพียงไม่กี่สัปดาห์ ใช่หรือไม่!”
ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดรีบหวนคิดไปเมื่อหนึ่งแสนปีก่อน พอนึกภาพที่ลู่เฉินสามารถสังหารราชาหมาป่าเหมันต์สงัดรุ่นแรก
