บทที่ 466 ทางออกมีไม่เลือก กลับเลือกทางตัน!
ผู้อาวุโสกระดูกที่อยู่ไม่ไกลเผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา “ราชาหมาป่าเหมันต์สงัด!”
“ว่าอย่างไรนะ?” ฟาเทียนและหานลั่วสุ่ยหวาดกลัวขึ้นมา
มีเพียงลู่เฉินที่พูดด้วยท่าทางนิ่งเฉย “มาพอดี!”
พอดี?
ฟาเทียนและหานลั่วสุ่ยไม่รู้ว่าลู่เฉินหมายความว่าอย่างไร
ในตอนนั้นเอง ผู้อาวุโสกระดูกร่ายคาถาบางอย่าง จากนั้นจึงทะยานตัวขึ้นไปบนอากาศ คล้ายกับคอยดูเรื่องสนุกอยู่ด้านบน
“กรร!”
เสียงคำรามดังขึ้น พื้นดินแยกออกจากกัน จากนั้นหมาป่าเหมันต์สงัดตัวใหญ่ก็พุ่งพรวดออกมา หมาป่าเหมันต์สงัดตัวนี้ลำตัวสีขาวหิมะ รอบกายถูกล้อมไปด้วยพลังปราณสีดำ
เมื่อมันกระโจนออกมา ฟาเทียนและหานลั่วสุ่ยต่างก็หวาดกลัวขึ้นมา
หมาป่าเหมันต์สงัดตัวนี้ มีความสูงเทียบเท่าหอห้าชั้น ยามที่มันก้มมองพวกเขานั้น ภายในปากยังมีควันสีดำพวยพุ่งออกมา บนหน้าผากนั้นมีคำว่า ‘ราชา’ สีแดงอยู่ ดูแล้วมีอำนาจมาก
“มนุษย์เพียงไม่กี่คนเองรึที่ทำให้ข้าตื่นขึ้นมา” ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดรู้สึกไม่พอใจเท่าไหร่นัก มันเงยหน้าขึ้นไปมองผู้อาวุโสกระดูกที่อยู่กลางอากาศ
ผู้อาวุโสกระดูกตอบกลับอย่างสุภาพ “ท่านนักบุญให้ข้าปลุกท่านขึ้นมา”
“นักบุญ?” ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากนั้นจึงจ้องมองไปยังพวกลู่เฉิน
ขณะนั้นเอง เสียงของนักบุญหญิงดังขึ้นมาจากมุมหนึ่ง “อย่าลืมจัดการคนพวกนั้นให้ข้า!”
“เพียงแค่มนุษย์ตัวเล็ก ๆ สามคน ไม่
