ได้อย่างง่ายดายก็เกิดตัวสั่นขึ้นมา “ข้าไม่มีส่วนร่วมใด ๆ ทั้งสิ้น”
“เช่นนั้น ตอนนี้?”
“ข้าขังตัวเองมาโดยตลอด เป็น… เป็นเพราะนักบุญหญิงปลุกข้าขึ้นมา” ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดรีบอธิบายเหตุผลต่าง ๆ มาทำลายความจริงที่ตนโจมตีลู่เฉินเมื่อครู่
ลู่เฉินเอ่ยว่า “ในตอนนั้นข้าไม่ฆ่าเจ้าเพราะเจ้ายังเด็กนัก แต่ตอนนี้โตแล้ว ปีกกล้าขาแข็งขึ้นแล้ว เริ่มคิดที่จะฆ่าข้าแล้วสินะ?”
“ไม่ นายท่าน มันไม่เกี่ยวอันใดกับข้าจริง ๆ” ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดร้อนใจจนตัวสั่น
“ไม่ว่าจะเกี่ยวหรือไม่ แต่เจ้าลงมือแล้ว ดังนั้นก็ควรได้รับการลงโทษ!”
“ลงโทษ? ลงโทษอย่างไรกัน?”
“กำจัดขั้นพลังยุทธ์ของเจ้าดีหรือไม่?”
ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดตื่นตระหนก “ข้าจะปิดกั้นพลังยุทธ์ของตนเองเป็นเวลาแสนปี!”
“เช่นนั้นแล้วอย่างไร? คิดว่าข้าจะสนหรือ?!” ลู่เฉินแทบจะไม่สนใจมัน แต่ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดกลับหวาดกลัว เริ่มหอนโหยหวนออกมา
ลู่เฉินค่อย ๆ กลืนกินพลังยุทธ์ของมัน เพราะเป็นพลังยุทธ์เมื่อหนึ่งแสนปีก่อน เมื่อลู่เฉินซึมซับแล้ว ‘เม็ดยาสัตว์ร้าย’ จึงได้ถูกเติมเต็มไม่น้อย แต่ยังห่างไกลจากการหลอมโดยสมบูรณ์อยู่อีกมากนัก
เมื่อราชาหมาป่าเหมันต์สงัดถูกกลืนกินจนแห้งเหือดไปแล้ว มันก็เหลือเพียงวิญญาณเท่านั้น
แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดก็ไม่กล้าที่เผชิญหน้ากับลู่เฉิน ทำได้เพียงคิดว่าตนนั้นโชคร้าย “นายท่าน ถ้าท่านไม่ฆ่าข้า ข้าจะมอบทั้งชีวิตให้
