ท่าน!”
“ทำไมเจ้าถึงขี้ขลาดเพียงนี้?” ลู่เฉินอดส่ายหัวไม่ได้
ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดน่าสงสารขึ้นมาถนัดตา “ผู้ใดก็ต่างรู้ดีถึงความน่ากลัวของจอมมารในตอนนั้น หากข้าคิดจะสู้กับท่านจริง ๆ ผลสุดท้ายคงเป็นข้าที่ตกตายเป็นแน่แท้!”
ลู่เฉินแสยะยิ้ม “นับว่าเจ้ายังรู้จักประมาณตน!”
เมื่อราชาหมาป่าเหมันต์สงัดเห็นว่าลู่เฉินไม่ฆ่าตน จึงคลายกังวลออกมา “ไม่ทราบว่าเหตุใดนายท่านจึงมาที่สำนักเหมันต์สงัดในครั้งนี้?”
“มีสองถึงสามเรื่องให้เจ้าช่วยยืนยันพอดี!”
“ท่านว่ามาเถิด หากข้ารู้ ข้าบอกท่านแน่นอน”
ลู่เฉินยิ้ม “ข้ายังไม่เชื่อคำของเจ้าหรอก!”
เมื่อพูดจบ ลู่เฉินก็ให้ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดทำข้อตกลงกับตน ซึ่งมันก็ดีใจมาก และเมื่อทำข้อตกลงเรียบร้อย มันก็กล่าวขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นว่า “คิดไม่ถึงว่าข้าจะสามารถกลายเป็นสัตว์เลี้ยงของนายท่านได้!”
เมื่อลู่เฉินเห็นท่าทางของมันก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ “ว่ามาเถิด เจ้าอยู่ที่นี่มานานเพียงใดแล้ว?”
“ข้ากักตัวเองอยู่ภายในสำนักเหมันต์สงัดมานานนับหนึ่งแสนปีแล้ว แต่ระหว่างนั้น ข้าเคยถูกเคลื่อนย้ายไป!”
“เคยย้ายไป?”
“ท่านควรจะรู้ว่า เดิมทีสำนักเหมันต์สงัดเก่านั้น หลังจากถูกท่านทำลายไปแล้ว ก็กลายเป็นเพียงซากปรักหักพัง ไม่เหมาะกับการดำรงอยู่ของสิ่งมีชีวิตหรือฝึกฝน ข้าจึงเลือกการกักตัวเอง จึงถูกคนของสำนักเหมันต์สงัดเคลื่อนย้ายไปหลาย ๆ สถานที่ และนี่คือสถานที่สุดท้าย” ราชาหมาป่าเหมันต์สงัด
