ะเอียด
เพียงแต่สิ่งที่ทำให้เขาคิดไม่ถึงก็คือ ไข่มุกราตรีสมุทรนี้ถูกจำกัดไว้เมื่ออยู่ภายในถ้ำกระดูกหิมะ ทำให้ระยะในการสำรวจดูนั้นมีเพียงแค่สิบก้าวโดยประมาณเท่านั้น
“ดูแล้วถ้ำกระดูกหิมะนี้น่าจะไม่ธรรมดา” ลู่เฉินพึมพำ
ตอนนั้นเอง ผู้อาวุโสกระดูกที่อยู่ด้านนอกตำหนักเหมันต์เห็นลู่เฉินและอีกสองคนเดินขึ้นมาบนภูเขา จึงเผยรอยยิ้มออกมา “ทั้งสามท่าน ยินดีต้อนรับ!”
ลู่เฉินมองผู้อาวุโสกระดูกพลางยิ้มออกมา “ไม่คิดจะหนีใช่หรือไม่?”
“มีอันใดต้องหนีอย่างนั้นหรือ?” ผู้อาวุโสเผยรอยยิ้มประหลาด
ชายหนุ่มยิ้มพลางมองอีกฝ่าย “เจ้าคงไม่คิดว่า ข้าจะจับเจ้าไม่ได้หรอกนะ?”
“ถ้าหากเจ้ามีความสามารถเช่นนั้นจริง คงจับข้าไปแล้ว จะปล่อยให้หลุดไปได้อย่างไรกัน?”
ลู่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม “ก่อนหน้านี้เป็นความตั้งใจของข้า แต่ตอนนี้ เจ้าหนีไปรอดแล้ว!”
“เจ้าเป็นเพียงขั้นหลอมแก่นแท้ ไม่ว่าจะเพิ่มความแข็งแกร่งเพียงใดก็ไม่สามารถขวางข้าได้!” ผู้อาวุโสกระดูกเอ่ยเตือน
“โอ้? อย่างนั้นหรือ?” พูดจบ เขาก็ใช้เคล็ดวิชาเถาวัลย์ดิน
เมื่อพันรัดอีกฝ่ายไว้ชั่วคราวแล้ว จักจั่นอัสนีก็รีบลงมืออย่างรวดเร็ว สายฟ้าพลันฟาดออกไป ผู้อาวุโสกระดูกคิดจะหนี แต่ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองลงมืออีกครั้ง จากนั้นแมวมารมายาก็ปรากฏตัวออกมาด้านหน้าเขาทันที
มันข่วนใบหน้าของเขา
ผู้อาวุโสกระดูกร้องเสียงดังลั่น วิญญาณนั้นคิดหลบหนีออกมาและคิดที่จะหนีไป
ทว่ากุ่ยเจี๋ยรอเขาอยู่ก่อน
