โดยเฉพาะ!
ผู้อาวุโสเจ็บปวดแต่ยังคงประคองตนเองต่อไป ปากยังคงพึมพำบางอย่างออกมา “แม้จะสังหารข้า ข้าก็ไม่กลัวเจ้า!”
ลู่เฉินยิ้มพิกล จากนั้นเขาก็กลายเป็นเงาคนยืนอยู่ด้านหลังผู้อาวุโสกระดูก เข้าไปยังตราประทับวิญญาณ
ผู้อาวุโสกระดูกอ่อนแอลงไปในทันที และไม่มีพลังในการต่อต้าน จึงทำได้เพียงเบิกตามองลู่เฉินที่กำลังทิ้งตราประทับไว้บนวิญญาณของตน
“เจ้า เจ้าทำสิ่งใดกับข้ากันแน่?” เมื่อทิ้งตราประทับวิญญาณไว้แล้ว ผู้อาวุโสกระดูกจึงมีสีหน้าไม่ดีนัก
ลู่เฉินยิ้มพลางมองผู้อาวุโสกระดูก “ข้าทิ้งตราประทับวิญญาณไว้ภายในวิญญาณของเจ้า!”
“หมายความว่าอย่างไร?”
“ตราประทับวิญญาณนี้สามารถควบคุมเจ้าได้ ขณะเดียวกันยังสามารถขโมยความทรงจำของเจ้าได้!” ชายหนุ่มยิ้มอย่างมีเลศนัย
เมื่อได้ยินว่าสามารถขโมยความทรงจำของตนได้นั้น ผู้อาวุโสกระดูกจึงตกตะลึงขึ้นมา คิดอยากจะทำลายวิญญาณของตน แต่ลู่เฉินกลับมองเขาด้วยรอยยิ้ม “สายไปเสียแล้ว”
เห็นเพียงผู้อาวุโสกระดูกลอยอยู่ตรงนั้นโดยไม่ขยับใด ๆ ราวกับหุ่นเชิด
จึงทำให้ผู้อาวุโสกระดูกโมโหจนกล่าวอย่างบันดาลโทสะออกมา “เจ้าต้องการที่จะรู้เรื่องใดจากข้า?!”
“อย่าร้อนใจไป ข้าขอดูเสียก่อน เหตุใดเจ้าจึงต้องไปยังพระราชวังไร้หน้า?”
เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้อาวุโสกระดูกจึงหวาดกลัวขึ้นมา “ห้ามดู เจ้าห้ามดู!”
ชายหนุ่มยังคงต้องการที่จะดู
เพียงแต่การขโมยความทรงจำของคนคนหนึ่งนั้นจำเป็นต้องใช้เวลา ดังนั้นล
