ว่า “ข้าจะฆ่าเจ้า!”
เมื่อพูดจบ ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดก็เริ่มกลายร่าง เปลี่ยนเป็นเงาหนึ่ง
ฟาเทียนสงสัย “นี่คืออันใดกัน?”
หานลั่วสุ่ยอธิบายว่า “ว่ากันว่า ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดสามารถเปลี่ยนเป็นเงาภูตได้ ภูตผีที่สามารถพุ่งเข้าไปภายในร่างของผู้อื่น และสามารถทำให้วิญญาณของคนผู้นั้นถูกแช่แข็งอยู่ภายในไม่สามารถตื่นมาได้ตลอดกาล!”
ฟาเทียนมีสีหน้าเปลี่ยนไป “เช่นนั้นหมายความว่า เขาจะลงมือกับผู้อาวุโส?”
“ใช่!” หานลั่วสุ่ยขานรับ
ฟาเทียนกังวลใจ แต่ลู่เฉินที่ยืนอยู่ตรงนั้นกลับเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา “มาเถิด!”
เมื่อราชาหมาป่าเหมันต์สงัดเห็นว่าลู่เฉินยังกล้ายั่วยุตน มันก็โมโห กระโจนตัวไปหาลู่เฉินทันที
ลู่เฉินรีบปิดพื้นที่จิตทันที เมื่อราชาหมาป่าเหมันต์สงัดเห็นความว่างเปล่าที่มืดสนิทนั้น ดวงตาก็เต็มไปด้วยความสงสัย “เจ้าเป็นเพียงแค่ผู้ฝึกตนขั้นหลอมแก่นแท้คนหนึ่งชัด ๆ เหตุใดพื้นที่จิตจึงกว้างเพียงนี้?”
ลู่เฉินที่อยู่ในมุมมืดยิ้มพลางเอ่ยออกมา “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใด?”
“หากข้ารู้ ยังจะถามเจ้าหรือ?” ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดกล่าวอย่างโกรธเคือง
ขณะนั้นเอง เงาวิญญาณของลู่เฉินก็ปรากฏออกมา เมื่อราชาหมาป่าเหมันต์สงัดมองเห็นโอกาส มันก็รีบพ่นไอหมอกออกมาทันที คิดจะปิดผนึกวิญญาณของลู่เฉิน ต้องการให้ลู่เฉินหลับใหลไปตลอดกาล
เพียงแค่ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดคิดไม่ถึงว่าที่นี่นั้นลู่เฉินคือราชา!
ลู่เฉินจึงหายตัวไปในพริบต
