ฟาเทียนและหานลั่วสุ่ยไม่รู้ว่ามันหมายความว่าอย่างไร
ในยามนี้เสียงของผู้อาวุโสกระดูกพลันหัวเราะในความมืด “พ่อหนุ่ม เจ้ารู้มากจริง ๆ”
“ออกมาเถิด” ลู่เฉินมองไปยังทิศทางหนึ่ง จากนั้นชายชราก็เดินออกมาจากมุมนั้น
ลู่เฉินมองอีกฝ่ายก่อนจะฉีกยิ้ม “คราวนี้เจ้าจะจัดการกับข้าอย่างไร?”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกมันถูกแช่แข็งได้อย่างไร” ผู้อาวุโสกระดูกถามกลับ
ลู่เฉินตะโกนตอบ “ข้าไม่สนใจ!”
“พ่อหนุ่มนี่มันบ้าจริง ๆ!”
“หากเจ้ามีฝีมือก็เข้ามาเถิด มิฉะนั้นข้าจะฆ่าคนของตำหนักเหมันต์แล้วตามหานักบุญหญิงของพวกเจ้า!” ลู่เฉินขู่
ผู้อาวุโสกระดูกหัวเราะเยาะ “เดี๋ยวนี้เลย!”
หลังจากพูดจบ ผู้อาวุโสกระดูกพลันปรบมือ หมาป่าสีขาวราวกับหิมะจำนวนนับไม่ถ้วนจึงปรากฏกาย มันกระโดดออกมาจากภูเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะ
ดวงตาของหมาป่าเหล่านี้เป็นสีแดงก่ำ พวกมันเคลื่อนไหวรวดเร็วมาก เรียกว่าอยู่ตรงหน้าลู่เฉินและพรรคพวกในพริบตา
ไม่เพียงเท่านั้น ร่างของหมาป่าเหล่านี้ก็เริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ
ฟาเทียนพูดด้วยความตกใจ “หมาป่าเหมันต์สงัด!”
หานลั่วสุ่ยหน้าเปลี่ยนสี “มีข่าวลือว่าพวกเขาเลี้ยงอสูรไว้ตัวหนึ่งเรียกว่าหมาป่าเหมันต์สงัด หมาป่าชนิดนี้ไม่เพียงแต่รวดเร็วเท่านั้น พวกมันยังปล่อยไอเย็นที่ทรงพลังมากอีกด้วย!”
ลู่เฉินกลับพูดด้วยรอยยิ้ม “เพราะมันกลืนวิญญาณของผู้คนได้!”
“อันใดนะ?” สีหน้าของฟาเทียนและหานลั่วสุ่ยเปลี่ยนไป
ผู้อาวุโสกระดูกมองไปที่ลู่เฉ
