ินด้วยรอยยิ้ม “เจ้ารู้มากไปแล้ว!”
ลู่เฉินกลับตอบว่า “ข้ารู้มาก แต่เจ้าก็ยังปล่อยให้สิ่งเหล่านี้จัดการข้า นี่ประเมินข้าต่ำไปหรือเปล่า?”
“ประเมินเจ้าต่ำ? เจ้ารู้หรือไม่ว่าสิ่งเหล่านี้น่ากลัวแค่ไหน” ผู้อาวุโสกระดูกคิดไม่ถึงว่าลู่เฉินจะไม่สนใจหมาป่าเหมันต์สงัดเหล่านี้
ลู่เฉินพูดอย่างเฉยเมยว่า “มันก็แค่อสูรป่าไร้ประโยชน์ฝูงหนึ่ง”
“อสูรป่า? พวกมันล้วนเป็นอสูรปีศาจ!” ชายชราหัวเราะอย่างเย็นชา
ลู่เฉินยิ้ม “โอ้? งั้นหรือ?”
“เดี๋ยวก็รู้!” หลังจากผู้อาวุโสกระดูกพูดจบ เขาก็ถอยหลังออกไป หมาป่าเหมันต์สงัดเหล่านั้นจึงเริ่มโจมตีทันที
ผู้ใดจะรู้ว่าลู่เฉินจะเป็นฝ่ายเดินเข้าหาโต้ง ๆ หมาป่าเหมันต์สงัดพ่นไอหมอกออกมา คิดจะจะแช่แข็งลู่เฉินทั้งเป็น
เปลวไฟหกดวงสว่างวาบรอบตัวลู่เฉิน ทำให้ไอย็นไม่มีผลกระทบต่อเขาเลย
สิ่งนี้ทำให้ผู้อาวุโสกระดูกสงสัย “ไม่เป็นอันใดเลยหรือ?”
“พ่อหนุ่มนี่สามารถกลั่นเม็ดยาได้ถึงหกชนิด!” นักบุญหญิงได้แต่ประหลาดใจท่ามกลางความมืดมิด
ผู้อาวุโสกระดูกพูดกับนักบุญหญิงในความมืดด้วยความเคารพว่า “ท่านนักบุญ หมาป่าเหมันต์สงัดพวกนี้จะเอาเขาลงได้หรือ?”
“หากเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับหมาป่าเหมันต์สงัดสักหน่อยก็ได้แล้ว!”
ผู้อาวุโสกระดูกเข้าใจในทันที เขาหยิบเม็ดยาออกมาแล้วโยนมันไปทางหมาป่าเหมันต์สงัด
ในพริบตานั้น โลหิตก็พุ่งออกมาจากตัวหมาป่าเหมันต์สงัด ทำให้หมาป่าเหมันต์สงัดเริ่มโจมตีอย่างบ้าดีเดือด ไ
