มนุษย์ เรียกอีกอย่างว่าภาชนะมนุษย์” ลู่เฉินเงยขึ้นมองท้องฟ้า
ฟาเทียนตกตะลึง “ภาชนะมนุษย์?”
“มันคือสมบัติวิญญาณที่รวมเข้ากับมนุษย์ ดังนั้นมันย่อมไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป” ลู่เฉินอธิบาย
แม้ว่าฟาเทียนจะไม่เข้าใจเรื่องนี้ดีนัก แต่เมื่อพิจารณาจากท่าทางของสตรีชุดแดงแล้ว นางก็ดูน่ากลัวมาก เขาจึงกังวลไม่น้อย “ผู้อาวุโส นางน่ากลัวมากหรือไม่?”
“ทรงพลังก็ทรงพลัง แต่ในสายตาของข้า มันไม่มีอันใดน่ากลัวเลย” ลู่เฉินเอ่ยเสียงเรียบ
สตรีชุดแดงเย้ยหยัน “ไม่น่ากลัวรึ? เจ้ามั่นใจเกินไปหรือเปล่า”
“ข้าไม่ได้มั่นใจ แต่สิ่งที่ข้าพูดคือความจริง!” ลู่เฉินยิ้มให้สตรีชุดแดง
สตรีชุดแดงหัวเราะราวกับบ้าไปแล้ว “เช่นนั้นอีกเดี๋ยวข้าจะให้เจ้ารู้ถึงความน่ากลัวของข้า”
หลังจากพูดจบ สตรีชุดแดงก็เปล่งเสียงขลุ่ยออกมาจากร่างกายของนาง ส่งมวลเสียงกัมปนาทพุ่งเข้าหาพวกลู่เฉิน
ฟาเทียนและหานลั่วสุ่ยตกตะลึงทันที พวกเขาไม่เคยคิดว่าร่างกายมนุษย์จะสามารถทำหน้าที่เป็นขลุ่ยได้เช่นนี้!
ลู่เฉินยิ้มอย่างชั่วร้าย “ก็ไม่เท่าใดนี่!”
หลังจากที่ลู่เฉินพูดจบ เขาก็ใช้เสียงกู่ฉินล้างเสียงขลุ่ยของอีกฝ่าย แต่สตรีชุดแดงไม่ยอม ในที่สุดร่างกายของนางก็เปลี่ยนเป็นขลุ่ยสีแดงเพลิงขนาดใหญ่
ลู่เฉินขมวดคิ้วทันที ‘กู่ฉินเพลิงโบราณได้สูญเสียจิตวิญญาณไปแล้ว พลังของมันจึงมีจำกัด!’
เมื่อเห็นลู่เฉินขมวดคิ้ว สตรีชุดแดงก็พูดอย่างภาคภูมิใจว่า “พ่อหนุ่ม เจ้ายอมแพ้แล้วหรือ
