าไป” ลู่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม
ฟาเทียนตกใจทันที “เช่นนั้นเราจะไปกันต่อหรือไม่?”
“ไป เหตุใดจะไม่ไปล่ะ” ลู่เฉินยิ้ม
ฟาเทียนและหานลั่วสุ่ยต่างหวาดกลัว อย่างไรเสียงนั้นก็ฟังดูน่ากลัวเกินไป
ลู่เฉินมองทั้งสองแล้วหัวเราะ “ตามข้ามา แล้วพวกเจ้าจะไม่เป็นไร”
ทั้งสองพยักหน้า ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินตามลู่เฉินไปอย่างเงียบ ๆ
ลู่เฉินเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสามคนก็มาถึงห้องลับ
ในห้องแห่งความลับนี้ เมื่อมองเข้าไปพวกเขาก็พบว่ามันว่างเปล่า มองไม่เห็นอะไรสักอย่าง
ฟาเทียนงงงวย “ผู้อาวุโส เหตุใดถึงไม่มีใครเลย?”
หานลั่วสุ่ยก็อยากรู้เช่นกัน
ทว่าลู่เฉินกลับมองไปที่เถียนอวิ๋นเมิ่งและเหล่าสตรีชุดแดง เขาตอบว่า “พวกนางอยู่ในนั้น แต่พวกเจ้าหาไม่เจอเอง”
ทั้งสองพลันตกใจ
ลู่เฉินมองเข้าไปในห้องลับแล้วเอ่ยขึ้นว่า “พวกเจ้าจะออกมาเอง หรือต้องการให้ข้าบังคับให้พวกเจ้าออกมา?”
เสียงสตรีแหบแห้งดังขึ้น
“รนหาที่ตาย!”
ครู่ต่อมาเสียงอันหนักแน่นก็ดังขึ้น
ทว่าลู่เฉินเคลื่อนไหวเร็วกว่า เขาบรรเลงกู่ฉิน ทำให้เสียงทั้งสองปะทะกันกลางอากาศ
“ตูม!” ประกายไฟขนาดใหญ่ระเบิดขึ้นหลังจากชนกันกลางอากาศ
ฟาเทียนและหานลั่วสุ่ยพลันตกตะลึง เหล่าสตรีในความมืดก็เช่นกัน
ลู่เฉินมองพวกเขาด้วยสีหน้าสบายใจเฉิบ “เจ้ายังคิดที่จะต่อสู้อยู่อีกหรือ?”
หลังเสียงแหบพร่าดังขึ้น เปลวไฟก็ปรากฏขึ้นในห้องแห่งความลับ หลังจากเปลวไฟกระจายออกไป มันก็ขย
