“พูดมาให้ข้าฟังสิ” ลู่เฉินยังคงพูดอย่างใจเย็น
หวังต้าต่านยิ้มอย่างชั่วร้าย “มีภูเขาลูกหนึ่งในแดนทักษิณารียกว่าภูเขาหมอกพิษ ในภูเขาหมอกพิษนั้นอุดมไปด้วยพืชมีพิษที่เรียกว่าหญ้าตัดโลหิต และข้ากลั่นหญ้านี้ให้กลายเป็นยาพิษที่เรียกว่าตัดโลหิต”
เมื่อทุกคนข้างนอกได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของพวกเขาก็เบิกกว้างทันที “ตัดโลหิตหรือ?”
“หรือว่าจะเป็นยาพิษนั้น ที่กินเพียงเล็กน้อยก็ทำให้เลือดในร่างกายจับตัวเป็นก้อน ไม่สามารถไหลเวียนได้?”
“ใช่ มันคือหญ้าตัดโลหิต!”
“น่ากลัวนัก!”
“คนผู้นี้ กล้ากลั่นยาเช่นนี้ออกมาเชียวหรือ!”
…
เมื่อทุกคนสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว หวังต้าต่านก็ยิ้มให้ลู่เฉิน “เป็นอย่างไรบ้าง กลัวหรือไม่?”
ลู่เฉินส่ายหัวและยิ้มออกมา “เจ้าคิดว่ามันสามารถทำให้เลือดของข้าแข็งตัวได้รึ?”
“แน่นอน.”
“งั้นก็ลองดู”
“ไม่รีบร้อน ข้าจะให้ทางเลือกอื่นแก่เจ้า” หวังต้าต่านยิ้มให้ลู่เฉิน
“ทางเลือกหรือ?”
“ใช่ นักบุญหญิงกล่าวว่า ตราบใดที่เจ้าเข้าร่วมกับสำนักเหมันต์สงัดของเรา เราจะลืมอดีตทั้งหมด แต่ถ้าเจ้ายังคงต่อสู้กับสำนักเหมันต์สงัดของเรา วันนี้ของปีหน้า จะเป็นวันเซ่นไหว้ของเจ้า” หวังต้าต่านยิ้มให้ลู่เฉิน
ลู่เฉินยกยิ้ม “ถ้านักบุญหญิงของพวกเจ้าคิดว่าข้ารับมือง่ายขนาดนั้นจริง คงไม่จ้างคนมากมายมารอข้าที่สำนักเหมันต์สงัดกระมัง”
เมื่อได้ยินคำพูดของลู่เฉิน หวังต้าต่านพลันแสยะยิ้ม “นั่นเป็นเพราะนักบุญหญิงไม่รู้ว่าข้
