งแน่นอน”
“โอ้? ถ้าเจ้ามีสิ่งใดก็แสดงฝีมือมาให้เต็มที่” ลู่เฉินยิ้ม
หวังหวังต้าต่านยกยิ้มแปลกประหลาด “วันนี้ ข้าเพิ่มยาลงในชาและของว่างของเจ้า และยาเหล่านี้กำลังค่อย ๆ ออกฤทธิ์”
ผิวของฟาเทียนเปลี่ยนไปอย่างมาก เขาจึงรีบตรวจสอบตัวเอง
หวังต้าต่านเอ่ยเย้า “ไม่ต้องตรวจดูหรอก พิษไร้สี ไร้กลิ่น และเมื่อมันถูกหลอมรวมเข้าสู่ร่างกาย เจ้าก็จะไม่รู้ตัว!”
ฟาเทียนไม่เชื่อและมองไปที่ลู่เฉิน “ผู้อาวุโส?”
“มีพิษ ทั้งยังมีหลายชนิด” ลู่เฉินพูดด้วยเสียงราบเรียบ
ฟาเทียนตกใจ และทุกคนนอกโรงน้ำชาก็เริ่มคุยกัน
“ชายอ้วนผู้นี้ หรือว่าเขาคือราชาพิษแห่งวังเหมันต์สงัด”
“ก็คงจะเป็นเขา”
“แย่แล้ว! วันนี้ข้าอยู่ในโรงน้ำชาแห่งนี้ ข้าจะถูกวางยาด้วยหรือไม่!”
“ยากที่จะพูด!”
ทุกคนเริ่มเป็นห่วงตัวเอง
หวังต้าต่านผู้นี้มองฝูงชนข้างนอกด้วยรอยยิ้ม “ทุกท่านยังสบายดี ไม่ต้องกลัวไป!”
จากนั้นทุกคนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในขณะที่หวังต้าต่านยิ้มให้กับลู่เฉินที่ยังคงสงบนิ่ง “เจ้าตัวน้อย เจ้าเลิกขัดขืนแล้วใช่หรือไม่?”
“เลิกขัดขืนหรือ ไยจึงคิดเช่นนั้นเล่า?”
“ดูเจ้าสิ เจ้าไม่ขัดขืน ทั้งยังไม่โกรธ ไม่ใช่ว่ายอมแพ้งั้นหรือ?” หวังต้าต่านสังเกตดูลู่เฉินและหัวเราะ
ลู่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม “ข้าไม่โกรธ เพราะพิษของเจ้าไร้ผลต่อข้า ดังนั้นข้าจึงไม่จำเป็นต้องโกรธ”
“ไร้ผลหรือ? นั่นเป็นเพราะเจ้าไม่รู้ว่าพิษนี้เรียกว่าอันใด” หวังต้าต่านยิ้มแปลกประหลาด
