แต่ชายอ้วนผู้นี้เดินเหินคล่องตัว แม้ในขณะที่เขายิ้มก็เผยให้เห็นฟันสีทองสองซี่
“ข้อน้อยหวังต้าต่านแห่งสำนักเหมันต์สงัด!” ชายร่างอ้วนแนะนำตัวเอง
ลู่เฉินไม่ได้พูดอันใด แต่ฟาเทียนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “หวังต้าต่านหรือ เจ้าจะทำอันใดของเจ้า”
“ไยเจ้าจึงหัวเราะ หลวงจีนน้อย เจ้าหยาบคายนัก!” หวังต้าต่านจ้องเขม็ง
ฟาเทียนยังคงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะและพูดว่า “ดูขนาดตัวของเจ้าสิ ข้าคิดว่าแต่ละวันเจ้าคงกินของว่างไม่น้อยกระมัง”
“หลวงจีนน้อย เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะทำให้เจ้าพูดไม่ออก!” หวังต้าต่านขู่
“ข้าไม่เชื่อ!”
“ยอดเยี่ยม!” หวังต้าต่านโบกมือ
ฟาเทียนยังคงมองไม่เห็นการโจมตีใด ๆ แต่ทันใดนั้นเขากลับรู้สึกว่าปากของเขาชา และไม่สามารถพูดออกมาได้เลยสักคำ
หวังต้าต่านหัวเราะ “เป็นอย่างไรบ้าง เจ้าพูดไม่ได้แล้วหรือ”
สีหน้าของฟาเทียนดูย่ำแย่ เขามองไปที่ลู่เฉิน แต่ลู่เฉินกลับพูดด้วยรอยยิ้มว่า “มันเป็นแค่ยาพิษธรรมดา ไม่มีอันใด!”
หลังจากพูดจบ ลู่เฉินก็คว้าแขนขวาของฟาเทียนด้วยมือข้างเดียว แล้วบีบพิษออกจากร่างกายของอีกฝ่าย
หลังจากกลับมาเป็นปกติ ฟาเทียนก็พลันสาปแช่ง “เจ้าอ้วน!”
หวังต้าต่านรู้สึกหงุดหงิดและมองไปที่ลู่เฉิน “เจ้าตัวเล็ก เจ้าทำลายพิษของข้าได้อย่างไร?”
“ข้าไม่จำเป็นต้องอธิบายเรื่องนี้กับเจ้ากระมัง” ลู่เฉินยิ้มให้หวังต้าต่าน
หวังต้าต่านไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากแสยะยิ้ม “ไม่เป็นไร เจ้าจะอธิบายให้ข้าฟังในภายหลั
