ๆ”
ผู้อาวุโสกระดูกยิ้มอย่างชั่วร้าย “พวกเจ้าเพิ่งฟื้นตัว เจ้าต้องไปพักฟื้นที่แห่งหนึ่งก่อน”
“พักฟื้นหรือ?” ไป่เหล่าเอ้อร์และราชันย์แมลงลมสงสัยว่าเป็นที่ใด
ผู้อาวุโสกระดูกมองไปที่มู่ตู๋ซาและถูอิ่นซา “พาพวกเขาไปที่นั่น”
“ขอรับ!” มู่ตู๋ซาและถูอิ่นซาพูดขึ้นพร้อมกัน จากนั้นพวกเขาก็จากไปพร้อมกับไป๋เหล่าเอ้อร์ที่กำลังฉงนใจ
…
ลู่เฉินที่นั่งอยู่ในโรงน้ำชาใช้พลังของ ‘ไข่มุกอาทิตย์อัสดง’ มองดูรอบเมืองเหมันต์สงัด เพื่อดูว่ามีสิ่งใดพิเศษหรือไม่
ไม่มีถนนหรือตรอกซอกซอยแห่งใดในเมืองเหมันต์สงัดที่สามารถรอดพ้นสายตาของลู่เฉินไปได้ แม้ในยามวิกาลที่มืดมิด ลู่เฉินก็ยังมองเห็นชัดเจนเพราะ ‘ไข่มุกอาทิตย์อัสดง’ เช่นเดียวกับตอนกลางวัน
ขณะที่ลู่เฉินกำลังจะสำรวจเมืองเหมันต์สงัดต่อไป กลับมีเสียงหนึ่งดังมาจากในโรงน้ำชา “สำนักเหมันต์สงัดกำลังทำธุระ ผู้ที่ไม่เกี่ยวข้อง ถอยไป!”
ทันทีที่ทุกคนได้ยินเช่นนี้ ทั้งโรงน้ำชาก็เกิดความโกลาหลขึ้นมาทันที จากนั้นผู้คนนับไม่ถ้วนก็วิ่งออกจากโรงน้ำชา เหลือเพียงลู่เฉินและฟาเทียนที่ยังคงนั่งอยู่ที่นั่น
จากนั้นคนกลุ่มหนึ่งก็มาจากสวนด้านหลังของโรงน้ำชา
คนเหล่านี้ดูเหมือนจะมีทั้งพ่อครัว เสี่ยวเอ้อร์ และเถ้าแก่
เจ้าของเสียงที่พูดเมื่อครู่นี้ก็คือเถ้าแก่ของที่นี่นั่นเอง
เถ้าแก่ผู้นี้เป็นชายวัยกลางคนที่ไม่มีหนวดเครา ร่างกายอ้วนท้วมเล็กน้อย เขามีริ้วรอยบนใบหน้า เห็นได้ชัดว่ามีอายุพอสมควร
