ายเป็นราชาเห็ดอีกครั้ง ก่อนที่มันจะค่อย ๆ หดตัวเล็กลง และในที่สุดก็กลายเป็นเห็ดขนาดเล็ก ลู่เฉินมองไปที่มันด้วยความพอใจ “พอสมควรแล้ว”
เมื่อเห็นว่าตนมีชีวิตอยู่เพียงครึ่งเดียว เด็กมารก็รู้สึกหดหู่ใจอย่างมาก แต่เขาไม่กล้าพูดอันใดออกไป ทำได้เพียงรอคำตัดสินความเป็นความตายจากลู่เฉินอย่างเงียบ ๆ เพียงเท่านั้น
ลู่เฉินมองไปที่มันและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “แม้ว่าพลังปราณของเจ้าจะถูกข้าสูบไป แต่เจ้าก็ยังสามารถฟื้นตัวได้อย่างช้า ๆ หากเจ้ายังต้องการมัน”
“ข้าต้องใช้เวลาหลายหมื่นปีกว่าจะบรรลุสิ่งที่ข้าเป็นอยู่ทุกวันนี้ได้ หากข้าต้องการฟื้นตัว อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาหลายหมื่นปี และอาจไม่มีโอกาสนั้นอีก”
เด็กมารพูดด้วยความน้อยใจผสมกับความไม่พอใจในตัวชายหนุ่ม
“โอ้? ถ้าอย่างนั้นเจ้าอยากตายตอนนี้หรือเจ้าอยากมีชีวิตอยู่ต่อ?”
ตาย? นั่นเป็นไปไม่ได้ เด็กมารจึงระงับอารมณ์ของตนเล็กน้อยและรีบพูดกับลู่เฉินว่า “ข้ายังอยากมีชีวิตอยู่”
“ถ้าเจ้าอยากมีชีวิตอยู่ก็บอกข้ามาว่าตำหนักวิญญาณมารกำลังตามหาเจ้าเพื่ออันใดกันแน่?”
“ตำหนักวิญญาณมาร? พวกเขาบอกแค่ว่าสามารถปลดปล่อยข้าได้ และหลังจากที่ข้าเป็นอิสระ ข้าต้องไปที่นั่นและเป็นหนึ่งในสมาชิกของพวกเขา” เด็กมารบอกกับลู่เฉินในสิ่งที่เขารู้
ลู่เฉินมองดูมันด้วยรอยยิ้ม “โอ้? ไม่รู้เรื่องอื่นเลยจริง ๆ หรือ?”
“ข้าไม่รู้!” เด็กมารพูดอย่างหดหู่ภายใต้รูปร่างเห็ดตัวน้อย
หลังจากที่ลู่เฉินเข
