บทที่ 446 ผนึกถูกทำลาย ปล่อยราชาเห็ดวิญญาณออกมา
ทุกคนคิดว่าลู่เฉินจะถูกโจมตี จากนั้นพวกเขาก็ล้มลงไปทีละคนราวกับคนแก่อย่างไรอย่างนั้น
อย่างไรก็ตาม ฝ่ามือนั้นแค่โจมตีไปที่ ‘กำแพงพันชั้น’ ของลู่เฉิน แต่ก็ไม่สามารถก่อให้เกิดอันตรายใด ๆ กับลู่เฉินได้
ไม่เพียงแค่นั้น ทุกคนยังเห็นเศษทองคำบินออกมาจากตัวลู่เฉิน และจากนั้นเศษเหล่านี้ก็บินไปยังผู้อาวุโสม่อ
แม้ว่าผู้อาวุโสม่อจะไม่รู้ว่าสิ่งเหล่านี้คืออันใด แต่เขาก็รีบหลบเลี่ยง ยิ่งไปกว่านั้นความเร็วก็รวดเร็วมาก เขากำจัดเศษหล่านี้ได้ในคราเดียว
จนถึงยามที่เศษหินร่วงลงบนพื้น ก็ทำให้ลำแสงสีทองเปล่งประกาย ผู้อาวุโสม่อจึงหยุดและถามอย่างแปลก ๆ ว่า “เจ้าไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่?”
ตัวประหลาดเฒ่าเหล่านั้นพากันตกใจทีละคน
มู่หรงหยิงคิดไม่ถึงว่าว่าลู่เฉินจะต่อต้านการโจมตีของผู้อาวุโสม่อได้
ลู่เฉินหัวเราะและมองไปที่ผู้อาวุโสม่อ “อันใด? เจ้ามีพลังแค่นี้ คิดจะทำลายข้า?”
เดิมทีผู้อาวุโสม่อคิดว่าเขาสามารถทำลายลู่เฉินได้อย่างง่ายดาย แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเช่นนี้ ทำให้เขาไม่พอใจอย่างมาก “พ่อหนุ่ม ข้าเพิ่งใช้พลังแค่ห้าส่วนเท่านั้น!”
“อย่าพูดถึงห้าส่วนเลย ต่อให้เจ้าใช้สิบส่วนหรือมากกว่าเดิมหลายเท่า ก็ทำอันใดข้าไม่ได้!” ลู่เฉินเอ่ยเย้าผู้อาวุโสม่อ
ผู้อาวุโสม่อถลึงตาจ้องมองอีกฝ่ายทันที และในเวลาเดียวกัน เปลวไฟที่อยู่ข้างหลังเขาก็กะพริบวาบ ส่วนถัวหลัวเย่และคนอื่น ๆ ก็อยา
