บทที่ 443 ถูกคนเฒ่ากลุ่มหนึ่งดูถูก!
ลู่เฉินตอบเพียงว่า “บนร่างของเขามีความลับมากมาย”
“ความลับ?” มู่หรงหยิงงุนงง
ชายหนุ่มไม่พูดอันใดมาก แต่ขอให้นางเปิดศาสตราอาคมในพื้นที่นี้
มู่หรงหยิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเปิดมัน จากนั้นลู่เฉินก็เปิดไข่มุกอาทิตย์อัสดง เพื่อตรวจสอบบริเวณใกล้เคียงว่ามีห้องโถงโบราณที่มู่หรงหยิงกล่าวถึงหรือไม่
ลู่เฉินถามขึ้นว่า “มีทางเดินตรงนี้ มันจะพาไปที่ใด?”
“เจ้ารู้ได้อย่างไร?” มู่หรงหยิงไม่เข้าใจว่าลู่เฉินรู้ได้อย่างไร เพราะนางยังไม่ได้บอกอีกฝ่าย
ลู่เฉินเพียงเดินไปที่ทางเดินบนชั้นสอง ขณะที่มู่หรงหยิงรีบเดินตาม ส่วนหลันหยาและคนอื่น ๆ ก็เดินตามมา
“ท่านเจ้าสำนัก นี่เขา…” หลันหยาถามมู่หลงหยิงอย่างสงสัย
มู่หรงหยิงอธิบายว่า “เขาจะไปที่ห้องโถงนั้น”
“แต่มีเพียงเจ้าสำนักเท่านั้นที่สามารถเข้าไปในห้องโถงนั้นได้ ถ้าเขาเข้าไป ไม่กลัวพวกคนเฒ่าข้างในหรือ?” หลันหยาเริ่มกังวล
“เมื่อเราไปถึงที่นั่น ข้าจะพาเขาเข้าไป พวกเจ้ารออยู่ข้างนอก” มู่หรงหยิงรู้ว่านางไม่สามารถหยุดได้ ดังนั้นนางจึงได้แต่พูดกับหลันหยา
หลันหยาเป็นห่วงมาก “ข้ากลัวคนเฒ่าพวกนั้นทำให้ท่านลำบากใจ”
“อย่างไรก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ข้าจะพาเขาเข้าไปเอง จะได้ถือโอกาสบอกคนเฒ่าพวกนั้นเกี่ยวกับเรื่องแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นในพื้นที่ต้องห้ามเมื่อเร็ว ๆ นี้” มู่หรงหยิงพูดอย่างช่วยไม่ได้
หลันหยารู้ว่านี่เป็นทางเดียวที่เป็นไปได้ในตอนนี้
