สม่อเข้าใจ จึงมองไปยังเงามารเพลิง “ข้าจะไปจัดการ”
“อย่าเข้าใกล้เขามากเกินไป ตอนนี้ถือว่าเขานั้นน่ากลัวอยู่มาก” เงามารเพลิงเอ่ยเตือนขึ้นมา
“ได้” ผู้อาวุโสม่อจึงเดินออกไปจากตรงนั้น
เวลาผ่านไปไม่นาน ผู้อาวุโสม่อเดินออกมาด้านนอกด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก “ในเมื่อรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเจ้าหนุ่มผู้นี้ไม่ธรรมดา น่าจะให้เถียนอวิ๋นเมิ่งล่อลวงเขาไว้ตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง”
แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ผู้อาวุโสม่อจึงทำได้เพียงถอนหายใจออกมาและเดินออกไปจากที่นี่
…
ขณะที่ลู่เฉินกำลังเดินนำอาไท่และฟาเทียนอยู่นั้น เพียงไม่นานเขาก็ได้เห็นผู้อาวุโสม่อเดินมาถึงกองต้นไม้ด้านนอก แต่ไม่นานต้นไม้เหล่านี้ก็กระจายออกไปทีละต้น ผู้อาวุโสม่อจึงรีบผละออกไปอย่างรวดเร็ว
ลู่เฉินเผยรอยยิ้มออกมาเมื่อเห็นการเคลื่อนไหวของต้นไม้เหล่านี้ “นี่คือต้องการเชิญข้าเข้าไปใช่หรือไม่?”
ผู้อาวุโสม่อไม่รู้ว่าลู่เฉินกำลังคิดสิ่งใด แต่เขากลับทำเพียงซ่อนตัวเองอยู่ไกล ๆ และใช้ลูกแก้วใสในการมองการเคลื่อนไหวของลู่เฉินและคนอื่น ๆ
เห็นเพียงลู่เฉินกับคนอื่น ๆ มาถึงเส้นทางเล็ก ๆ เส้นหนึ่งอย่างรวดเร็ว และรอบ ๆ เส้นทางนี้เต็มไปด้วยต้นพืชที่ ‘ขึ้นอยู่ตามซอกหิน’
อาไท่รู้สึกสงสัยขึ้นมา “ก่อนหน้านี้ เส้นทางนี้ถูกพุ่มหนามหินสกัดขวางไว้ เหตุใดตอนนี้จึงหายไปหมดแล้ว”
“มีคนทำให้พวกมันออกไป” ลู่เฉินยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าพุ่มหนามเหล่านั้นได้ขึ้นไปอยู่ต
