บทที่ 439 ยิ่งลงมือเร็วเท่าไหร่ ก็จะยิ่งล้มลงไปเร็วเท่านั้น!
“ตัดการสื่อสาร ทำให้เจ้าไม่สามารถควบคุมมได้อีก” ลู่เฉินเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา หลังจากนั้นหุ่นเชิดมารก็ดูราวกับสูญเสียการควบคุมไปในทันที เพียงไม่นานก็ล้มลงด้านข้าง
ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองและจักจั่นอัสนีถอยกลับมา
คนของสำนักมารราตรีต่างตกตะลึง
ผู้อาวุโสม่อรู้สึกไม่พอใจ โดยเฉพาะตนที่ถูกศรของลู่เฉินยิง ดังนั้นเขาจึงบันดาลโทสะขึ้นมา “เจ้าหนุ่ม อีกไม่นานพวกเจ้าจะต้องตาย!”
พูดจบ ผู้อาวุโสม่อก็หายตัวไปจากตรงนั้นพร้อมกับไอมาร
คนของสำนักมารราตรีจึงถอนหายใจคลายกังวลออกมา
แต่ยังไม่ทันได้หายใจเต็มปอด บริเวณใกล้ ๆ ปรากฏคนของสำนักมารราตรีออกมามากมาย แต่คนเหล่านี้ฟังคำสั่งของผู้อาวุโสม่อ ดังนั้นเมื่อปรากฏตัวออกมา แต่ละคนจึงตะโกนขึ้นมาว่าต้องการสังหารลู่เฉินและคนอื่น ๆ
ผู้ที่เป็นคนเชิญลู่เฉินมานั้นเริ่มกังวลใจขึ้นมา จึงหันไปตะโกนว่า “ทุกท่าน เขาคือคนที่เจ้าสำนักเชิญมา”
“อาไท่ เจ้าคิดว่าพวกเราโง่อย่างนั้นหรือ?” มีบางคนไม่เชื่อ ทั้งยังเอ่ยถามด้วยความสงสัย
คนอื่น ๆ ก็โห่ร้องขึ้นมาเช่นกัน
ผู้ที่ถูกเรียกว่าอาไท่คือผู้ที่มอบจดหมายให้แก่ลู่เฉินก่อนหน้านี้ เห็นเพียงเขาร้อนใจขึ้นมา “ข้าไม่ได้หลอกพวกเจ้า!”
แต่ผู้อาวุโสที่อยู่ในมุมมืดนั้นพูดกับทุกคนว่า “สำนักมารราตรีจงฟังคำสั่งข้า”
ผู้คนรอบ ๆ ขานรับขึ้นมาทันที “ขอรับ!”
เสียงนี้ดังก้องกังวานเป็นอย่างมากแ
