ีละส่วน แต่เมื่อไปถึงด้านหลัง ส่วนของร่างกายที่ตกลงไปนั้นก็หลอมรวมกันขึ้นมาอีกครั้ง
ทุกคนพลันตกตะลึง ขณะที่ผู้อาวุโสม่อเผยรอยยิ้มประหลาดออกมา “หุ่นเชิดของข้า สามารถแบ่งชิ้นส่วนได้ สามารถหลอมรวมได้ ดังนั้นไม่ว่าพวกเจ้าจะแยกออกเป็นชิ้นอีกสักกี่ครั้ง มันก็สามารถรวมกันขึ้นมาได้เหมือนเดิม”
“ว่าอย่างไรนะ?” ฟาเทียนตกตะลึงขึ้นมา
เมื่อผู้อาวุโสม่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของฟาเทียน เขาก็พูดขึ้นมาด้วยความพึงพอใจ “เป็นอย่างไรบ้าง? ยอมแพ้หรือไม่?”
ฟาเทียนได้สติขึ้นมาทันที พลันตะโกนออกไปว่า “ไม่ยอมแพ้เด็ดขาด!”
“โอ้? ไม่ยอมแพ้? ได้ เช่นนั้นให้หุ่นเชิดของข้านี้ค่อย ๆ ทำให้พวกเจ้าตาย” ผู้อาวุโสม่อพูดด้วยท่าทางอวดดี
หลังจากนั้น หุ่นเชิดมารนี้ก็เริ่มกระจายไอมารออกมา จากนั้นมันก็เข้าล้อมแมลงทั้งสองนี้ให้อยู่ท่ามกลางไอมาร
เห็นได้ชัดว่าแมลงทั้งสองไม่ชอบไอมาร โดยเฉพาะเมื่อไอมารพันรัดพวกมันไว้ ทำให้พวกมันหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อยและเริ่มโจมตีโดยไร้เป้าหมาย ผู้อาวุโสม่อเห็นเช่นนั้นก็หัวเราะขึ้นมาเสียงดัง
ทว่าในตอนนั้นเอง ลู่เฉินก็นำธนูเงามารออกมาแล้ว
เงาศรเหล่านั้นทับซ้อนกันขึ้นมาทันที จากนั้นจึงพุ่งออกไป
เป้าหมายคือผู้อาวุโสม่อผู้นั้น
ผู้อาวุโสม่อถูกโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัว
ทำให้เขากรีดร้องเสียงดังทันที
“เจ้าตัวบัดซบ!” ผู้อาวุโสม่อสบถด่าออกมา
ลู่เฉินไม่สนใจเขา แต่กลับเล็งศรไปยังหุ่นเชิดมาร
เมื่อหุ่นเชิดมารถูกโจมตี ถึง
